Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical Anthropology.
Από τα πρώτα ψευδοαξιώματα που διδάσκεται – δυστυχώς – ο φοιτητής των οικονομικών επιστημών είναι ότι «όταν δημιουργείται κέρδος τότε αυτό διαχέεται από πάνω προς τα κάτω»( trickle down economics)
Μισθωτοί και μικρομεσαίοι πείθονται γι αυτό ενώ πολλοί συστημικοί αναλυτές ονομάζουν «ιδεολογική εμμονή» ότι τους αναποδογυρίζει το αφήγημα.
Ταυτίζουν δε την «ανάπτυξη» με την άνοδο πχ των τιμών των μετοχών, και αυτό το θεωρούν «υγεία, σταθερότητα και ευρωστία»της οικονομίας δήθεν για πολλούς.
Μερικοί δε, ακόμη και την γιγάντωση επιχειρήσεων που κάποτε είχε πλειοψηφία το δημόσιο αλλά τώρα όχι( ΔΕΗ) την θεωρούν επωφελές φαινόμενο για τους πολλούς ξεχνώντας σκόπιμα ότι τα υπερκέρδη της επιχείρησης αφορούν ξένους κυρίως μετόχους, κέρδη τα οποία φυσικά στηρίζονται στον τριπλασιασμό σχεδόν της τιμής του ρεύματος που πληρώνουμε στα τιμολόγια( και όχι απλά σε καλή εταιρική διαχείριση)
Ο μεγάλος λοιπόν μύθος της εποχής – τον οποίο ασπάζονται όσοι αντιγράφουν αξιώματα και θεωρίες των βιβλίων χωρίς αποδείξεις για το αν ισχύουν στην ζωή μας – είναι να νομίζεις ότι η κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου επανεπενδύεται και γεννάει (κάπου, κάπως, κάποτε) εισόδημα και μισθούς για όλους. Παραμύθια, και για να το πω σε καθαρά οικονομική δική μας ορολογία : αέρας κοπανιστός.
Δείτε με στοιχεία : https://www.efsyn.gr/
Οι δε 131 εισηγμένες εταιρείες πέτυχαν μεν την καλύτερη επίδοση κερδοφορίας από τη σύσταση της αγοράς, με ενάμιση αιώνα ζωής, αλλά το 70% των μερισμάτων έφυγαν εκτός Ελλάδας.
Μπορεί παρά την ακρίβεια εμείς να ψωνίζουμε ( άρα αυξάνονται τα δημόσια έσοδα) ή και να επενδύουμε πχ σε μετοχές. Αλλά ξεχνάμε να αναρωτηθούμε : άραγε έχουν οι εγχώριες και ξένες κεφαλαιακές συμμετοχές παραγωγικό και αναπτυξιακό χαρακτήρα, ώστε τμήμα έστω των μερισμάτων να «επιστρέφει» ως επένδυση στην οικονομία (ή έστω ως εγχώρια κατανάλωση 😉
Και μετά από αυτό ας σκεφτούμε : άραγε αποδίδει για τους πολλούς αυτό που η κυβέρνηση θέσπισε, δηλαδή έναν από τους χαμηλότερους συντελεστές στην Ευρώπη (5%) για μερίσματα και κέρδη κεφαλαίου ;
Ή μήπως αυτό το μέτρο γίνεται αντικίνητρο τελικά στο να μην επανεπενδύουν τα μερίσματα οι μεγάλοι μέτοχοι, και να τα στέλνουν έξω, οπότε και είναι πενιχρά τα φορολογικά έσοδα από τα κέρδη κεφαλαίου ;
Όσοι βιαστούν πάλι να μιλήσουν για «αριστερή λογική» παρακαλώ να δουν νούμερα και να αφήσουν την εύκολη μη επιστημονική κριτική.
Όσοι δεν βλέπουν την ταξική μονομερή πολιτική που απλά προκαλεί κρίση υπερσυσσώρευσης, ας προετοιμαστούν : και αργά ή γρήγορα θα σηκωθεί το χαλί και θα δούμε τι έχει από κάτω.
Και για να το καταλάβουμε με απλά ελληνικά : το 2025 περίπου 1.500 μεγάλοι μερισματούχοι δήλωσαν εισόδημα από μερίσματα 3,8 δις. Ξέρετε ότι «πάρκαραν» εκτός αγοράς και ίσως εκτός χώρας ( δεν τα επένδυσαν δηλαδή ) τα 2,9 δις ;
Όλοι αυτοί φορολογούνται με 5%, – υποτίθεται ως κίνητρο για να ανοίξουν δουλειές – όταν ο ελεύθερος επαγγελματίας πληρώνει φόρο 40%, και του λένε ότι φοροδιαφεύγει. Αν έχει εταιρία πληρώνει 22% και φυσικά δίνει ΦΠΑ κάθε μέρα από τιμολόγια, πληρώνει ειδικό φόρο σετην βενζίνη 0,90 ευρώ (από τα 2,30 που έφθασε) δίνει στον καφέ του ένα ευρώ στο κράτος, και το παιδί του αγοράζει σοκολάτα με ΦΠΑ 13% ( αν αγοράσει βιβλίο την έβγαλε φθηνά, με 6%)
Αυτό όλο καλείται «δημοσιονομική πειθαρχία», ανάπτυξη και πλεονάσματα : αλλά δεν είναι. Το μεγαλύτερο μέρος των υπερκερδών των λίγων πολύ απλά αποθησαυρίζεται, μαζεύεται, δεν φορολογείται, δεν επενδύεται ( ενώ στην μεσαία τάξη λένε ότι έπεσαν οι φορολογικοί συντελεστές και έχει περισσότερο διαθέσιμο εισόδημα)
Και όποιος τεκμηριώνει το αντίθετο τον λένε κομμουνιστή, εμμονικό αριστερό ή φανατικό αντίπαλο του Μητσοτάκη.
Και το λένε άνθρωποι που νομίζουν ότι επειδή σπούδασαν οικονομικά, πολύ ή λίγο, άρα τα κατάλαβαν.
Μόνο που είναι άλλο τα θεωρητικά οικονομικά, άλλο η πραγματικότητα….