Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|
Ο Νίκος Καρακαλπάκης, ο οποίος με τιμά με την φιλία του, αποτελεί μια από τις πλέον ξεχωριστές, αθόρυβες αλλά ουσιαστικές φωνές του σύγχρονου έντεχνου και ποιοτικού Ελληνικού τραγουδιού. Με σπάνιο φωνητικό μέταλλο, βαθιά μουσική παιδεία και μια αφοσίωση στην Τέχνη του που σπανίζει στις μέρες μας, έχει καταφέρει να χαράξει μια πορεία γεμάτη από σπουδαίες καλλιτεχνικές συναντήσεις και τραγούδια που άντεξαν και θα αντέχουν στον χρόνο.
Γεννημένος στην Αθήνα, δεν είναι απλώς ένας εμπειρικός ερμηνευτής, αλλά ένας ολοκληρωμένος μουσικός. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και αριστούχος του Εθνικού Ωδείου Αθηνών στο σύγχρονο τραγούδι, ενώ παράλληλα εργάζεται και ως εκπαιδευτικός φωνητικής, μεταλαμπαδεύοντας την αγάπη του για τη μουσική στις νεότερες γενιές.
Η επαγγελματική του αρχή έγινε στα τέλη του 2004, όταν συστήθηκε στο κοινό ως μέλος του έντεχνου συγκροτήματος Graviton.Ο ομώνυμος δίσκος τους αποτέλεσε το ιδανικό όχημα για να ξεχωρίσει η καθαρή και βαθιά εκφραστική του φωνή, ενώ οι πρώτες του ζωντανές εμφανίσεις – όπως η σύμπραξη με τον Μίλτο Πασχαλίδη το 2005 – κατέδειξαν ότι πρόκειται για έναν ερμηνευτή με μεγάλες δυνατότητες. Το Καλοκαίρι του 2007 σηματοδοτεί την έναρξη μιας βαθιάς καλλιτεχνικής σχέσης με τη συνθέτρια Πηγή Λυκούδη, η οποία αποτέλεσε έναν από τους πιο καθοριστικούς σταθμούς στην καριέρα του. Μαζί της ο Νίκος Καρακαλπάκης συμπορεύτηκε για χρόνια, ερμηνεύοντας απαιτητικά έργα και μελοποιημένη ποίηση μεγάλων Ελλήνων δημιουργών. Το οδοιπορικό τους αυτό, είχε ως αποτέλεσμα να ταξιδέψουν σε εμβληματικούς χώρους ιστορικής και Πολιτιστικής σημασίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως το Μουσείο Μπενάκη, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και το Κάστρο της Μονεμβασιάς, με κορυφαία στιγμή τη σπουδαία συναυλία που έδωσαν υπό την αιγίδα του Ελληνικού Προξενείου στο Σισμανόγλειο Μέγαρο της Κωνσταντινούπολης. Η χημεία τους στη σκηνή αλλά και η κοινή τους αισθητική για το ποιοτικό τραγούδι, σφυρηλάτησαν μια συνεργασία που άφησε έντονο το αποτύπωμά της στην έντεχνη σκηνή.
Μία ακόμη σημαντική σφραγίδα στην πορεία του ήταν η πολυετής του συνεργασία με τον σπουδαίο Γιάννη Σπανό από το 2009 έως το 2015. Ο κορυφαίος μελωδός ξεχώρισε το ταλέντο του Νίκου, δίνοντάς του κεντρικό ρόλο στις εμφανίσεις του, ενώ παράλληλα ο ερμηνευτής συνεργάστηκε στενά και με τον Γιώργο Χατζηνάσιο, αποδεικνύοντας την ικανότητά του να υπηρετεί με απόλυτο σεβασμό το μεγάλο Ελληνικό τραγούδι, ερμηνεύοντας το «Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη στο δημοτικό θέατρο Λαμίας το 2014, ένα απαιτητικό έργο, το οποίο ποτέ έως σήμερα δεν κυκλοφόρησε σε δίσκο, καθώς και άλλα μεγάλα έργα του συνθέτη. Το 2016 ήρθε ο πρώτος του ολοκληρωμένος προσωπικός δίσκος με τίτλο «Ό,τι Μας Ανήκει» από την εταιρεία MLK, ένα πολυσυλλεκτικό και εξαιρετικά προσεγμένο άλμπουμ, στο οποίο εμπιστεύθηκαν τραγούδια τους σπουδαίοι δημιουργοί, ανάμεσα στους οποίους ο Λίνος Κόκοτος, η Νένα Βενετσάνου, η Αρετή Κοκκίνου, αλλά και μελοποιημένη ποίηση του Νικηφόρου Βρεττάκου, με κομμάτια όπως το «Τα Δαγκωμένα Μήλα» και το ομώνυμο «Ό, τι Μας Ανήκει» να κερδίζουν τις εντυπώσεις.
Ο Νίκος Καρακαλπάκης δεν επαναπαύεται, και συνεχίζει μέχρι σήμερα να δημιουργεί και να κυκλοφορεί ξεχωριστά singles, επιλέγοντας πάντα με αυστηρά κριτήρια τους συνεργάτες του. Ανάμεσα στις πιο πρόσφατες δουλειές του ξεχωρίζουν η ατμοσφαιρική μπαλάντα «Οι Σταγόνες Της Αγάπης» το 2018, το «Στα Κίτρινα Φώτα» το 2021 – μια τολμηρή και απόλυτα επιτυχημένη Ελληνική απόδοση του εμβληματικού Famous Blue Raincoat του Leonard Cohen, σε στίχους της μοναδικής Λίνας Νικολακοπούλου –,το γεμάτο Μεσογειακό συναίσθημα «Να Μ’ Αγαπάς Τώρα», καθώς και ο «Διπλός Καφές» το 2022, σε μουσική Λεωνίδα Μαριδάκη και στίχους Νικόλ Κατσάνη, ένα τραγούδι γεμάτο με θετική ενέργεια και jazz αποχρώσεις.
Όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος: «Αν δεν δημιουργούσα, δεν θα υπήρχα». Μια φράση στην οποία εμπεριέχεται η αγάπη του και το πάθος γι αυτό που κάνει και υπηρετεί πιστά, επενδύοντας στην αληθινή Τέχνη, μακριά από εφήμερα πυροτεχνήματα, παραμένοντας ένας συνεπής, πολύτιμος και διαρκώς εξελισσόμενος εργάτης του Ελληνικού μας πενταγράμμου.
