Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical Anthropology.
Ο τόπος αυτός είναι δήθεν νησί και δήθεν πόλη. Είναι μια κοινωνία που συστέλλεται και διαστέλλεται ανάλογα με τις εισπράξεις καθενός στην τουριστική σεζόν.
Τα κηρύγματα λοιπόν για το νησί εδώ, και για την κουβέντα που επικρατεί λόγω του σκανδάλου, αφθονούν.
Αναζητούνται ευθύνες, λογοδοσία, και μάλιστα λένε μερικοί ότι δικαιούται εξηγήσεις η κοινωνία – θαρρείς και θα προχωρήσει σε επανεκτίμηση στάσεων ή σε μια «σιωπηλή επανάσταση».
Μόνο που η εκκωφαντική δημόσια σιωπή από τους ψιθυρισμούς τόσων ετών συμπληρώνονταν από το «μεταξύ μας»( αλλά στα καφενεία, αυτό δεν είναι αναφορά στον εισαγγελέα )
Αυτή η συνθήκη ψίθυρων σιωπηλής καταγγελίας προϋπήρχε της τωρινής σιωπηλής εξέγερσης και αγανάκτησης, που κάνει όλους να λένε ότι «τα καταγγέλαμε, τα λέγαμε, τα ξέραμε, και τα βλέπαμε »
Ηθική επιτήδευση καλείται αυτό, «ηθικό μιθριδατισμό» το ονομάζει ως φαινόμενο ο πρώην πρύτανης Γιάννης Πανούσης
Αλλά πάμε στην ουσία : κάθε ελληνικό νησί όπου πλουτίζουν από τον τουρισμό αρκετοί, είναι μια «κλειστοφοβική» (δήθεν ανοιχτή) κοινωνία, φθόνου και μνησικακίας.
Και η πλειονότητα των μόνιμων κατοίκων της είναι κάτι σαν μέλη μιας μόνιμης κοινότητας «που ξέρει τα πάντα».
Ένα υποκείμενο που εισπράτει χρήμα, «άρα» μπορεί να μιλάει χωρίς φόρο και κόστος ( αυτό είναι νεοελληνικό φαινόμενο εννοείται)
Και επειδή αυτά τα «μέλη» πηγαίνουν πχ από εκδήλωση σε εκδήλωση ( οι ίδιοι και οι ίδιοι εν τω μεταξύ, ενίοτε μερικοί συμμετέχουν σε όσους «πολιτεύονται» και εκλέγονται) νομίζουν ότι αυτό τους νομιμοποιεί να νιώθουν κοσμοπολίτες – ενώ είναι κάτοικοι μιας μικροαστικής και διαχρονικά νεόπλουτης κοινωνίας κληρονόμων (κυρίως)
Αυτή η «περίκλειστη» κοινωνία ζει και αναπνέει για συνελεύσεις καφενείου και παρέας, μπορεί να μην φοβάται την ονομασία των «ανήθικων» ανάμεσα της, αλλά μόλις δημοσιευτεί το σκάνδαλο, το σκηνικό θυμίζει κάτι από ελληνική ταινία ( με σενάρια μεταξύ αληθινής ζωής, με υπερβολή και μυθομανία, αλλά και μπόλικης μνησικακίας πάντα)
Αποτέλεσμα ; Όλοι σχεδόν αρχίζουν και λένε «κανείς δεν θα την πληρώσει» και φυσικά όλοι καταλήγουν στην εθνική διάγνωση : «αυτό είναι το σύστημα, αυτή είναι η Ελλάδα»
Λοιπόν : δεν είναι έτσι ούτε το σύστημα ούτε η Ελλάδα. Μέρη σαν το πλούσιο νησί εδώ είναι με τέτοια άναρχη κοινωνιολογική δόμηση( όπως τα κτίρια και ακίνητα του) επειδή το πολύ χρήμα από 2,5 εκατομμύρια τουρίστες ψευδαισθητικά «γεμίζει» τα μυαλά, εκτός από τις τσέπες πολλών από εμάς.
Και έτσι, μαζί με τους λαϊκούς εισαγγελείς και δικαστές , εμφανίζονται και οι δήθεν μεσσίες παντογνώστες.
Ξαναθυμίζω : ο τόπος αυτός δεν είναι ούτε νησί με χωριά ( και σοφία ανθρώπων της φύσης) ούτε όμως και μια απλωμένη δήθεν πόλη με αστικό πνεύμα σκέψης και δράσης.
Είναι μια κοινωνία που συστέλλεται και διαστέλλεται πνευματικά και κοινωνικά από το κυκλοφορούν χρήμα, από τα (νόμιμα) Ζ στα ταμεία των μαγαζιών και τα (νόμιμα) ενοίκια των πολλών ακινήτων ( περιορίστηκε η φοροδιαφυγή έντονα, με εξαιρέσεις, όπως πχ το κύκλωμα που αποκαλύφθηκε )
Αυτή η μεγάλη εικόνα όμως δυστυχώς γεννάει πολλούς «φωστήρες» και πολλούς σωτήρες».
Μόνο που αρκετοί ανάμεσά τους είναι «παθητικοί κληρονόμοι» που δεν ρισκάρουν την σιγουριά τους – και αυτό λειτουργεί ως αντικίνητρο για δημιουργία αξίας και καινοτομίας ή για προσφορά με νόημα στα κοινά ( μια αληθινή κοινωνία όμως δεν χρωστάει σε κανέναν, ας το θυμούνται μερικοί)
Υπάρχει λοιπόν ένα δεδομένο όταν μια κλειστή νησιωτική κοινωνία με χρήμα νιώθει «χτυπημένη» από σκάνδαλα και παρατυπίες : προσποιείται ότι θίγεται και ότι αυτό δεν ταιριάζει με τα ήθη της.
Ξεχνάει όμως κάτι : σε όποιο μέρος κυκλοφορεί μπόλικο εύκολο και άκοπο χρήμα, εκεί θα ψάξει οξυγόνο η απάτη και η διαφθορά.
Αλλά υπάρχει κάτι πιο σημαντικό : σε αυτό το μέρος, αν πολλά σπίτια είναι χωρίς «βιβλιοθήκες» (και αν κάποια έχουν πχ πληρωμένα πτυχία τέκνων) τότε φυσιολογικό είναι η «κοινωνία των πολιτών» της, να μην αγανακτεί που μένει χωρίς θέατρα, κινηματογράφους, βιβλιοπωλεία, σκηνές τέχνης, και χώρους κουλτούρας.
Οπότε κάνει εκτροπή και εξεγείρεται στα social media για την ανομία της μαφιόζικης λογικής – σε μαγαζιά οικονομικά αλλά και σε «μαγαζιά» πολιτικά ( τοπικά) γεμάτα με ατομική λαγνεία εξουσίας.
ΥΓ Ας δοκιμάσουμε να αφήσουμε χωρίς εκλογές το νησί μια φορά. Χωρίς να ψηφίσουμε να εκλεγεί κανείς. Και ας ζητήσουμε να ψηφίσουν κάθε 4 καλοκαίρια οι 2,5 εκατομμύρια τουρίστες, κάποιους ανάμεσά τους να μας διοικούν εδώ, το δικαιούνται – τα λεφτά τους μας αφήνουν.
Λέτε άραγε να πάψει το κουτσομπολιό και να αναπτυχθεί σωστά, δίκαια και ηθικά ο τόπος ; Μην το αποκλείουμε κιόλας …