Ο Μάνος Στεφανίδης είναι Ιστορικός Τέχνης και Ομότιμος Καθηγητής του ΕΚΠΑ. Διαβάστε τα άρθρα του Μάνου Στεφανίδη ΕΔΩ
Χτες το βράδυ επιστρέφοντας από την Τήνο άκουγα στο ραδιοφωνικό θέατρο του Τρίτου Προγράμματος την παλιά εγγραφή – από το 1966 – του διάσημου, στην εποχή του, θεατρικού έργου ” Ήταν όλοι τους παιδιά μου” του Άρθουρ Μίλερ. Σε ραδιοσκηνοθεσία Κώστα Μπάκα. Όπου πρωταγωνιστούν μαγικά οι φωνές του Στέφανου Ληναίου και του Λυκούργου Καλλέργη. Άλλου ενός σπουδαίου. Ο Στέφανος, γείτονας μου στη Νέα Σμύρνη, αλλά και η Έλλη Φωτίου, γειτόνισσα μου στα Ταμπούρια του Πειραιά. Έμενε στην οδό Χορμοβίτου και Αγίου Δημητρίου. Τους γνώρισα στη δικτατορία και το θέατρο ΑΛΦΑ, θέατρο της αντίστασης παράλληλα με τον Γιώργο Μιχαηλίδη και τη Μαριέττα Ριάλδη, αλλά γίναμε φίλοι τα τελευταία είκοσι ή και περισσότερα χρόνια, όταν ο Στέφανος, μαζί με μένα, καλούσε διάφορους διανοούμενους όπως τον μαγικό αρχαιολόγο και φίλο του Πέτρο Θέμελη ή τον Γιώργο Κοντογιώργη για διαλέξεις και μετά ένα τσίπουρο ή ένα ούζο. Τον αγαπούσα – εκτός των άλλων – γιατί αγαπούσε πολύ το τμήμα μας, των θεατρικών σπουδών στο ΕΚΠΑ, αλλά και γιατί είχε γεννηθεί την ίδια χρονιά με τον εκλεκτό μου φίλο και δάσκαλο Βλάση Κανιάρη (που πέθανε το 2011). Ο Στέφανος έφυγε πρόσφατα, πλήρης ημερών, σε ηλικία 98 φωτεινών χρόνων, διατηρώντας ως την τελευταία στιγμή το σφρίγος, την πολιτική άποψη, την επιθυμία για παρέμβαση και το ιδιαίτερο χιούμορ. Την αγάπη για τη ζωή, την πατρίδα και την τέχνη. Δεν μπόρεσα να γράψω δύο λέξεις την ημέρα της εκδημίας του, δεν μπορούσα…Δεν είναι εύκολο να αποχαιρετάς συνέχεια αγαπημένους φίλους και δασκάλους. Όμως η φωνή του, έτσι όπως με επισκέφθηκε χτες, μετά από μισόν αιώνα σχεδόν, ήταν σαν να με αποχαιρετούσε προσωπικά. Οφείλω και εγώ λοιπόν έναν χαιρετισμό – θα επανέλθω με κάτι πιο ουσιαστικό – αλλά και μιαν αγκαλιά στην Έλλη. Με κάθε ευκαιρία ξαναβλέπω στην ελληνική τηλεόραση την ταινία τους “Μιας πεντάρας νιάτα”. Μια ταινία – κέντημα ερμηνείας στην οποία λάμπουν και οι δύο τους: Ο Στέφανος και η Έλλη. Υποκριτική που διαθέτει από τη μία ένα φλέγμα σχεδόν βρετανικό – καθόλου το σύνηθες, ελληνικό overplay – και από την άλλη μία ρωμαίικη αμεσότητα που σε συγκινεί βαθιά. Κι ενώ όλοι οι άλλοι γελούν παρακολουθώντας την ταινία, σε μένα έρχονται δάκρυα στα μάτια… Άλλος ένας μεγάλος που δεν είχε επίγνωση του μεγέθους του. Κύριε Στέφανε, μας έμαθες τόσα πράγματα όσο ζούσες. Και συνεχίζεις να μας διδάσκεις ενώ έχεις φύγει. Δηλαδή να μας τέρπεις. Κυρίως τώρα… Ευχαριστούμε.