Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical Anthropology.
«Ο κόσμος είναι διαλυμένος, εξαντλημένος για να δείξει ότι είναι καλά και δυνατός. Να νοιαζόμαστε αληθινά»
——————-
Δώστε σε αυτό το παλικάρι (Λάζαρος Ρότα της ΑΕΚ) το περιβραχιόνιο της Εθνικής, χωρίς δεύτερη σκέψη. Και βάλτε τις δηλώσεις του σε κάθε σχολείο της χώρας αυτής, που τρώει τα παιδιά της.
Μέσα στην χαρά της φιέστας και στη ζάλη του τίτλου που κατέκτησε, είχε στο μυαλό του να περάσει ένα μήνυμα κατά της κατάθλιψης και της αυτοκτονίας, με ερέθισμα τα δύο κορίτσια που έβαλαν άδοξα τέλος στη ζωή τους.
Την ώρα που ο επικεφαλής της εξουσίας (με πτυχίο Χαρβαρντ «Κοινωνικών Επιστημών») μας λέει κυνικά, με υποκριτική ενσυναίσθηση «λυπάμαι και θυμώνω για την ακρίβεια» και μας τάζει το μέλλον του …2030 με την τεχνητή νοημοσύνη (αλλά δεν βάζει πλαφόν στις τιμές των βασικών αγαθών και της στέγασης) ένας αθλητής 28 ετών, ένας άνθρωπος που αγωνίζεται μέσα στο γήπεδο και δίνει χαρά σε μικρούς και μεγάλους, δείχνει τι σημαίνει αληθινή/ γνήσια ενσυναίσθηση.
Και δείχνει πως θα έπρεπε να μιλούν σε γονείς και νέους όσοι ζητούν την ψήφο μας και αυτοανακηρύσσονται «μοναδικοί» και «σωτήρες» για την κοινωνία.
Ο Λάζαρος εκτός από πολύ καλός ποδοσφαιριστής ξέρει ότι ασκεί επιρροή – γι αυτό περνάει μήνυμα, και γι αυτό μεταδίδει ελπίδα.
Η νεολαία έχει ανάγκη τα λόγια των πρωταθλητών, όχι μόνο τα γκολ και τα καλάθια τους, τις ντρίμπλες και τα ρεκόρ τους.
Τα αληθινά ινδάλματα είναι σύμβολα και όχι είδωλα. Και δεν πρέπει να είναι ξόανα, αλλά ζωντανοί αγγελιοφόροι θάρρους, ιμάντες μεταβίβασης της ανθρωπιάς, του ήθους και του αγώνα τους.
Και ο αθλητισμός είναι πιο ισχυρός από την πολιτική, πιο ανθρώπινος από την εξουσία, είναι αληθινό κοινωνικό φαινόμενο.
Διαβάστε τι είπε μέσα στο πανηγύρι της ΑΕΚ αυτό το παιδί:
«Ίσως θα έπρεπε και εμείς όταν ρωτάμε κάποιον αν είναι καλά, να το εννοούμε αληθινά και ίσως έτσι ο άνθρωπος που ρωτάμε να μην αισθάνεται ότι είναι βάρος, αλλά ότι κάποιος τον νοιάζεται πραγματικά. Μια τέτοια κίνηση, μια ομιλία, μια αγκαλιά ίσως είναι η αιτία στο να σωθούν ζωές.Και κάτι τελευταίο. Θέλω να αναφερθώ σε όλους αυτούς που παλεύουν πραγματικά μέσα τους. Να μην πάρουν μια απόφαση που είναι μόνιμη και χωρίς γυρισμό, για ένα πόνο που μπορεί να ξεπεραστεί»
Μπράβο αγόρι μου, να σε χαίρονται οι γονείς σου – έκαναν έναν άξιο άνθρωπο …