Οι εικόνες από το πανηγύρι της Πάρου, την ώρα που δυνάμεις πυροσβεστικής και όχι μόνο παλεύουν με την φωτιά, προκαλεί ερωτήματα;
Δεν μας νοιάζει η καταστροφή, παρά μόνο αν χτυπήσει την πόρτα μας;
Ακόμα κι αν αυτός είναι ο τόπος μας, μένουμε αδιάφοροι;
Το κέρδος και η διασκέδαση είναι ο φάρος της κοινωνικής μας συνείδησης;
Είμαστε τελικά οι επιλογές μας! Απλά δεν έχουμε αντιληφθεί ακόμα, ότι οι επιλογές έχουν τίμημα. Όχι τιμή! Τίμημα.
Ποιο θα είναι αυτό ο χρόνος θα δείξει. Δεν είναι πάντως μακρυά.
Δεν υπάρχει λόγος να μπω σε λόγια, για το τι έπρεπε να γίνει ή όχι. Κάθε άνθρωπος που έχει συνείδηση κοινωνική, μπορεί να αντιληφθεί πολύ καλά το σωστό και το λάθος στη συγκεκριμένη περίπτωση. Δακρύσαμε πριν χρόνια με το Μάτι. Αλλά τα δάκρυα τα πήρε ο άνεμος του εγωισμού και της κακής νοοτροπίας που έχουμε υιοθετήσει. Εκεί χάθηκαν άνθρωποι δυστυχώς. Σε κάθε φωτιά όμως χάνονται άνθρωποι είτε έμμεσα (με την επιβάρυνση του κλίματος), είτε άμεσα.
Μην αναρωτιόμαστε λοιπόν, για το ποιοι μας κυβερνάνε, όταν κι εμείς στον δικό μας μικρόκοσμο σκεφτόμαστε μόνο την τσέπη μας και την καλοπέραση μας! Κι όπως λέει και η παροιμία “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα…”
Την δική μας μην αγγίξει κανείς! Και θα χορεύουμε μέχρι το πρωί.