Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical Anthropology.
«Αν ο Μακρόν ήταν μπροστά σου για 30 δευτερόλεπτα, τι θα του έλεγες ;»
– Να σταματήσει το θέατρο του….
( Απάντηση μαθήτριας Γ Λυκείου, δημόσιο σχολείο, προάστια Παρισιού)
————-
Υπάρχει μια πλατφόρμα στη Γαλλία για τους μαθητές Λυκείου που ονομάζεται Parcoursoup. Είναι η επίσημη εθνική διαδικτυακή πλατφόρμα για την υποβολή αιτήσεων και την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Διαχειρίζεται τις αιτήσεις μαθητών λυκείου, αλλά και φοιτητών που αλλάζουν κατεύθυνση,και άλλων υποψηφίων για πανεπιστήμια και σχολές στη Γαλλία.
Οι μαθητές δημιουργούν τον φάκελό τους, καταθέτουν τις προτιμήσεις τους και λαμβάνουν απαντήσεις (αποδοχή, αναμονή ή απόρριψη) από τα ιδρύματα.
Ξέρετε όμως κάτι ; Αυτός ο ατομικός φάκελος (το που ζει ο μαθητής, που είναι το σχολείο του, που γεννήθηκε, που ανήκει εισοδηματικά, κ.α) είναι το ταξικό εργαλείο εδώ και χρόνια ώστε να γίνεται «διαλογή των μαθητών και κατάταξη τους μετά σε σχολές.
Το σύστημα της πλατφόρμας πολύ απλά ακολουθεί την λογική ranking και rating της συστημικής κοινωνικής μηχανικής, αυτό το περίφημο social credit point system, που μετατρέπει τον ανθρώπινο βίο σε βιοπολιτικό εγχειρίδιο χρήσης.
Η πλατφόρμα ουσιαστικά «ιεραρχεί» τους μαθητές με βάση εισόδημα – σχολείο – κατοικία, και παρά την βαθμολογική τους επίδοση, τους κατατάσσει σε πολλές σχολές εντελώς χωροταξικά, με ξεκάθαρους περιορισμούς.
Η πλατφόρμα αναπαράγει και εντείνει τις γεωγραφικές και ταξικές ανισότητες μεταξύ των οικογενειών των μαθητών.
Το σύστημα έχει κατηγορηθεί ότι λειτουργεί ως ένας «σιωπηλός κόφτης» ευνοώντας τους ήδη προνομιούχους.
Πχ για απλές πανεπιστημιακές σχολές, η πλατφόρμα δίνει προτεραιότητα σε μαθητές που κατοικούν στην ίδια εκπαιδευτική περιφέρεια!
Αυτό σημαίνει ότι ένας αριστούχος μαθητής από την επαρχία ή από τα υποβαθμισμένα προάστια, γεμάτα μετανάστες φυσικά, δυσκολεύεται να γίνει δεκτός σε ένα κορυφαίο πανεπιστήμιο του Παρισιού, απλώς και μόνο λόγω της κατοικίας του !
Λόγω λοιπόν του τεράστιου άγχους και του φόβου να μείνουν «εκτός συστήματος» στην πλατφόρμα, όλο και περισσότερες εύπορες οικογένειες στρέφονται σε ιδιωτικές σχολές αυξάνοντας φυσικά τον ταξικό διαχωρισμό – φτωχοί και μετανάστες γονείς, δεν μπορούν να κάνουν αυ την επιλογή για τα παιδιά τους.
Αυτές ακριβώς οι ανισότητες, και εννοείται αυτή η μη ομαλή ενσωμάτωση των παιδιών μεταναστών στην γαλλική ανώτατη παιδεία και μετά στην αγορά εργασίας, και η πίεση που δημιουργεί ο αδιαφανής αλγόριθμος με τα κριτήρια των σχολών, αποτελούν την βασική αιτία ( μαζί με την ακρίβεια των ενοικίων και της ζωής φυσικά ) των μεγάλων μαθητικών κινητοποιήσεων και απεργιών στη Γαλλία .
Τα παιδιά – με απλά λόγια – αισθάνονται και νιώθουν τόσο νωρίς στη ζωή τους, ότι το μέλλον τους κρίνεται από την κοινωνική, οικονομική και γεωγραφική τους προέλευση ( και φυσικά βλέπουν την ζωή αλλιώς, μέσα από το αγχωτικό πρίσμα της επιβίωσης – με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην συμπεριφορά τους)….
ΥΓ Η κατάσταση δεν διαφέρει σε άλλες χώρες όπου η κυρίαρχη αντίληψη είναι ότι «το παιδί από το Περιστέρι, θα ήθελε να γίνει υδραυλικός», όπως είπε ο δικός μας πρωθυπουργός πριν κάποια χρόνια.
Αλλά ο άνθρωπος δικαιολογείται πλήρως, αφού παλιότερα είχε πει συνειδητά και ξεκάθαρα ότι «δεν τρέφει καθόλου αυταπάτες για την φυσική κατάσταση στην κοινωνία, σχετικά με τις ανισότητες»…