Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΛΩΣΗ (άρθρο 8, παρ. 4 Ν.1599/1986), του Δημήτρη Κατσούλα

Δημήτρης Κατσούλας

Δημήτρης Κατσούλας

Μόνο στη Ρόδο: Αποστόλου Παύλου 50 (Ανάληψη)-Βενετοκλέων (Στάδιο ΔΙΑΓΟΡΑΣ)-Ρόδου-Λίνδου (ύψος ΙΚΑ)-Λεωφόρος Κρεμαστής – Πηγές Καλλιθέας (από Μάιο-Οκτώβριο) & catering Γάμοι-Βαπτίσεις, Συνέδρια, Εκδηλώσεις

PANE DI CAPO – AT RHODES – ΣΤΗ ΡΟΔΟ – ΤΗΛ: 22410-69007

 

Ο Γιασεμής – έτσι τον φώναζαν από παλιά όλοι και πολύ του άρεσε μάλιστα – έβγαινε  τους χειμώνες γδυτός από τη μέση κι επάνω χωρίς να τον περονιάζει το κρύο ή το χιόνι στα χωράφια, καθόταν σε μια πέτρα κι έπαιζε το κλαρίνο του. Εδώ που τα λέμε, δεν ήταν και κάνας μαέστρος του είδους, πάντως το φυσούσε το όργανο αρκετά καλά τι κι αν ήσαν και φορές όπου έβγαιναν κάτι ήχοι σαν ουρλιαχτά λύκων.

Στη δεκαετία του ’70 όταν πολλοί χωριανοί ξενιτεύονταν για την Αυστραλία ήταν εκείνος ο οποίος συνόδευε τον αποχωρούντα μέχρι το παρακάτω χωριό όπου περνούσε το λεωφορείο πάντα στην κεφαλή της συνοδείας αυτός να παίζει με το κλαρίνο του και το χωριό να ακολουθεί τραγουδώντας «Αφήνω γεια στις έμορφες και γεια στις μαυρομάτες». Άλλες πάλι φορές ξαπλωνόταν τα καλοκαίρια κάτω από τα θεόρατα πλατάνια κάτω στο ποτάμι ξανά με το κλαρίνο στο στόμα να το φυσάει ασταμάτητα και να πειραματίζεται αδιαφορώντας για τις ώρες κοινής ησυχίας, ποιόν να ενοχλούσε άλλωστε σε μέρη απόμακρα και εγκαταλελειμμένα;

Τους χειμώνες πια μαζευόταν στο χωριό μόνος κι έρημος στο σπίτι του όπου τα παράθυρα ήσαν καλυμμένα από τις περικοκλάδες. Ξαπλωνόταν στο ντιβάνι του και ξανά άρχιζε να παίζει τραγούδια πειραματιζόμενος πάνω σε πολλούς σκοπούς κυρίως όμως στα μοιρολόγια. Αρκετές φορές κατέβαινε με τα πόδια μέχρι την πόλη με το κλαρίνο του κρεμασμένο στον ώμο. Τι γύρευε όμως στην πόλη, κανένας δεν ήξερε. Συνήθως τις Παρασκευές όπου είχε και λαϊκή αγορά αρκετοί συγχωριανοί τον έβλεπαν να μπαινοβγαίνει πότε στο Αστυνομικό Τμήμα, πότε σε Τράπεζες, πότε σε Δημόσιες Υπηρεσίες με ένα μάτσο χαρτιά στη μασχάλη καταθέτοντας Υπεύθυνες Δηλώσεις παντού. Κάποια στιγμή τον πέτυχα κι εγώ στο Αστυνομικό Τμήμα να έχει στήσει καυγά με τον Αξιωματικό Υπηρεσίας απαιτώντας του να του θεωρήσει γρήγορα το γνήσιο της υπογραφής, γιατί βιαζόταν, όπως έλεγε. Ρε τομάρι, του είπε ο Αξιωματικός Υπηρεσίας, ντρέπομαι για λογαριασμό σου, αλλά γονείς δεν έχεις; Τους ντροπιάζεις ρε ζαγάρι. Τη στιγμή που πήγα κάτι να αρθρώσω προς υποστήριξή του για να μη του συμπεριφέρεται έτσι το Αστυνομικό όργανο, με πέταξαν κακήν κακώς έξω κατρακυλώντας σ’ εκείνη εκεί την φιδωτή σκάλα.

Γράμματα πολλά δεν ήξερε ο Γιασεμής, μέχρι την Πέμπτη Δημοτικού πήγε. Είχε όμως μια παραξενιά: το είχε στο αίμα του, αρεσκόταν να τον ερωτούν: Όνομα και Επώνυμο Πατέρα, Όνομα και Επώνυμο Μητέρας, Ημερομηνία γέννησης, Τόπο Γέννησης, Αριθμό Δελτίου Ταυτότητας, Τόπο Κατοικίας, Οδό, Αριθμό, ΤΚ  Διεύθυνση και λοιπά κι ένας υπάλληλος να συμπληρώνει με όμορφα, στρογγυλά και κεφαλαία γράμματα τη δήλωσή του. Κάθε φορά όλο και κάποιο συγχωριανό ή συγγενή του από τα διπλανά χωριά εξουσιοδοτούσε για να ενεργεί εκ μέρους του για τα δέοντα.

Σιγά-σιγά και με το φύσα-φύσα το κλαρίνο έγινε γνωστός πλέον αλλά και εξοικειώθηκε πλήρως με το όργανο όπου τον καλούσαν είτε σε πανηγύρια (συνήθως τα απέφευγε) κυρίως όμως σε κηδείες και μνημόσυνα να παίζει πάνω από τα μνήματα συνοδεύοντας πότε τον παπά και πότε τον ψάλτη στα καθήκοντά τους. Χρήματα δεν καταδεχόταν ποτέ να πάρει, αυτό που κάνω, έλεγε, είναι λειτούργημα. Τελειώνοντας μετά τις κηδείες ή τα μνημόσυνα όλοι από την εκκλησία αυτός παρέμενε εκεί εξακολουθώντας να παίζει το κλαρίνο του, κάνοντας μόνο ένα μικρό διάλειμμα για να φάει μερικά από τα κόλλυβα, τα κουμούτσια, πίνοντας και δυο τρία πλαστικά ποτήρια κονιάκ που του είχαν αφήσει απλωμένα πάνω στις ταφόπλακες και ξανά άρχιζε τα μοιρολόγια, το γύριζε τα απογεύματα στα τσιφτετέλια και τις νύχτες το έριχνε στα ζεϊμπέκικα εκτελώντας όπως έλεγε τις παραγγελιές των πεθαμένων.

Κάποια στιγμή και μετά από αρκετό καιρό τον συνάντησα σε ένα ουζερί της πόλης στριμωγμένο σε μια γωνία να πίνει μονάχος ένα καραφάκι ούζο σκέτο χωρίς μεζέ. Είχε γεράσει πολύ πλέον κι όπως ήταν αξύριστος και τα μαλλιά του τα κατάλευκα να κατεβαίνουν ως τους ώμους του, με φώναξε να καθίσω πλάι του. Μέσα στα τόσα που είπαμε μου παρέδωσε κι ένα ντοσιέ μαύρο με την ένδειξη απέξω «Στο Δημήτρη Κ» και με μια γραμμή υπογραμμισμένο μάλιστα παχειά-παχειά. Αυτό που σου δίνω, σε μια ‘βδομάδα από τώρα να το ανοίξεις, μου είπε με ύφος σοβαρό. Θα το ανοίξεις Δημήτρη αλλά δεν θέλω ζαβολιές, μου είπε γελώντας και με όση δύναμη του απέμενε τρανταχτά. Σύμφωνοι, του είπα, τον κέρασα κι άλλο ένα ούζο με μεζέ και αποχωριστήκαμε. Πού το έβαλα, πού παράπεσε μέσα στις μετακομίσεις που έκανα αυτό το ντοσιέ ούτε καν θυμάμαι. Θα πρέπει να είχαν περάσει κάνα δυο χρόνια από τότε που συναντηθήκαμε στην πόλη, οπότε κάποια στιγμή που τον βρήκα έμαθα ότι ο Γιασεμής είχε αποδημήσει εις Κύριον. Ανοίγοντας τον ντοσιέ βρήκα την ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΛΩΣΗ με την οποία με εξουσιοδοτούσε μετά τον θάνατό του να ενεργώ για όλες τις νόμιμες διαδικασίες που θα απαιτούντο. Υπόψη ότι οι σειρές που αφορούσαν σε Όνομα και Επώνυμο Πατέρα, Όνομα και Επώνυμο Μητέρας, Τόπο γέννησης, Τόπο Κατοικίας και λοιπά, όλα να είναι κενά. Όλα ασυμπλήρωτα.

  GREEK RESTAURANT – NEW YORK 253-17 NORTHERN BLVD

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

SHARE
RELATED POSTS
Τα Χριστούγεννα έρχονται από μόνα τους ή τα φέρνουμε εμείς;, του Κωστή Α.Μακρή
Εσμεράλδα-Μαγδαληνή, της Ματίνας Ράπτη-Μιληλή
Σιωπή

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.