Χωρίς κατηγορία

Ταρτούφοι του Μολιέρου και ζώα του Λαφονταίν, του Νίκου Βασιλειάδη

Ταρτούφοι του Μολιέρου και ζώα του Λαφονταίν. Η εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας. Το 1664 ο Μολιέρος γράφει τον Ταρτούφο, ένα έργο μέσα από το οποίο μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει πώς όταν τα έργα των ανθρώπων διακατέχονται από άλογη υπερηφάνεια, και όχι την λογική και το μέτρο, που πρέπει να υπαγορεύει τις πράξεις κάποιου πάντα οποιαδήποτε προσπάθεια τελειώνει άσχημα.

Οι Έλληνες πολιτικοί φαίνεται να θέλουν να ενσαρκώσουν αυτή την περίεργη φυσιογνωμία του θεατρικού Ταρτούφου, αφού μέχρι σήμερα κατ ‘επανάληψη δίνουν υποσχέσεις που σίγουρα δεν μπορεί να τιμήσουν, εν μέρει εξαιτίας παραγόντων πέρα από τον έλεγχό τους – δηλαδή, όσους μέχρι σήμερα τους έλεγχαν και τους ελέγχουν πλήρως – αλλά κυρίως γιατί τους λείπει η αποφασιστικότητα. Όποτε και αν την επικαλέστηκαν από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα στις προθέσεις τους αποδείχθηκαν ανακόλουθοι εκτός κάποιων μικρών εξαιρέσεων. Βέβαια ο Μολιέρος στον «Ταρτούφο» του φρόντισε να δώσει μια ευτυχή κατάληξη στην ιστορία αλλά εδώ η πραγματική ζωή δεν έχει καμία σχέση με το θέατρο. Εδώ δυστυχώς η βλάβη από αυτές τις «ταρτούφιες» τακτικές οδήγησε στο να έχουμε μια υποβιβασμένη στη ζωικότητα κοινωνία.

Η ελληνική κοινωνία έφερε μέσα από την κρίση στην επιφάνεια όσα αντιπροσωπεύουν τις σκοτεινότερες όψεις της ανθρώπινης ψυχής. Κόλακες, άρπαγες, υπολογιστές, δυνατοί που καταπατούν τους αδύνατους, αφελείς, ματαιόδοξοι, πονηροί. Το παλιό μοντέλο κοινωνίας, που είχε διαμορφώσει έναν άνθρωπο ανεπτυγμένο ηθικά, και ψυχικά, έρχεται αντιμέτωπο με τον νέο τύπο ανθρώπου απόρροια αυτής της υπέρμετρης και άλογης υπερηφάνειας των ηγετών του. Οι ηγέτες Ταρτούφοι του Μολιέρου δημιούργησαν μια κοινωνία ζώων του Λαφονταίν.

Μια κοινωνία όπου ο πεινασμένος για να μπορέσει να αρπάξει ένα μικρό κομμάτι τυρί να κατευνάσει την πείνα του εύκολα λέει σε έναν κακάσχημο κόρακα ότι είναι το ωραιότερο πουλί του δάσους.

Μια κοινωνία στην οποία ο κάθε άνθρωπος μπορεί να υποκρίνεται τον υπάκουο σκύλο που αποδέχεται λυτρωτικά το λουρί και γλείφει έναν αφέντη προκειμένου να εξασφαλίσει το φαγητό του και ας έχει την καρδιά ενός λύκου.

Μια κοινωνία που μπορεί να συγχωρεί ένα ισχυρό λιοντάρι που απλά έτυχε στην πορεία του να φάει και δυο τρεις ανθρώπους αλλά καταδικάζει και κατακρεουργεί ένα πεινασμένο γαϊδουράκι που έκλεψε ένα ταπεινό αγκάθι από την αυλή ενός μοναστηριού.

Νίκος Βασιλειάδης

llll.png  

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

SHARE
RELATED POSTS
The Very Best Flyer Templates On the Net
How to Develop An Overview for a Research-Paper
Caesars Palace bankruptcy filed before Mariah Carey residency at Nevada hotel

Leave Your Reply

*