Ανοιχτή πόρτα Κοινωνία - Ελλάδα - Οικονομία

Τήνος: Τα δύο πρόσωπα, η μία παράνοια, του Μάνου Στεφανίδη

( Στην Αγγελική Μαυροειδή )

Το άλλο, ελληνικό καλοκαίρι. Μακριά από τα μπιτσόμπαρα, τη δηθενιά και την “ανάπτυξη” δηλαδή το ξεπούλημα κάθε παραλίας, κάθε γραφικότητας… Πολυτελή αυτοκίνητα ως την άμμο, αναιδής μουσική, πλαστικές ξαπλώστρες ως το κύμα, άνθρωποι που καταλαμβάνουν χωρίς να μεταλαμβάνουν, να απολαμβάνουν ή να καταλαβαίνουν το τοπίο. Που ασχημίζουν τον χώρο ασχημονώντας αφού δεν τον προσεγγίζουν με ταπείνωση. Νεόπλουτοι, νεόφτωχοι, γέροι που νεάζουν, νέοι που γέρασαν προώρως, παλαιοηλίθιοι. Η κατάντια του Αγίου Ρωμανού εδώ και δύο χρόνια είναι το πιο χυδαίο παράδειγμα των όσων υποστηρίζω. Άνθρωποι που ξεπουλάνε την ιδιαίτερη πατρίδα τους φιλοδοξώντας να κάνουν την Τήνο Μύκονο.

Αντίθετα, το άλλο θέρος βρίσκεται πιο κοντά σ’εκείνη την ζώσα παράδοση, την θάλλουσα και αειθαλή, όπως την θέλει ανέκαθεν ο Δεκαπενταύγουστος. Η μεγάλη γιορτή! Θάνατος μαζί και Ανάσταση, ο μέγας συμβολισμός. Η κοίμησις μιας πονεμένης γριούλας που θα ξυπνήσει την άλλη στιγμή βασίλισσα του απείρου χάους! Να τι σημαίνει η γιορτή της Παναγίας. Υποταγή στη ανθρώπινη μοίρα, τον θάνατο και Μετάστασις επί πτερύγων Αγγέλων. Τότε ακριβώς που το καλοκαίρι προετοιμάζεται για την θριαμβική του έξοδο.

Εδώ, στο χωριό Σγαλάδος της Τήνου, Παρασκευή ενώ σουρουπώνει, ο Δημήτρης Πλυτάς υποστέλλει τη σημαία στο εκκλησάκι Ρόδον το Αμάραντον λίγο μετά τη Παράκληση. Βραδιάζει αργά με ανείπωτη γλύκα στους γύρω ρόδινους λόφους. Ρόδινα σύννεφα, ροδώνες του απείρου, πένθος μαζί και χαρμολύπη … σαν η δύση να θέλει να ζητήσει συγγνώμη για τη φλόγα της…αυτό το παράξενο, γλυκόπικρο καλοκαίρι. Λίγο πριν την άμωμο κοίμηση της Θεοτόκου. Άμωμη όπως και όταν συνέλαβε.

… Από των πολλών μας αμαρτιών ασθενεί το σώμα, ασθενεί μάς και η ψυχή…

Βγήκε ήδη στην άκρη του Γαλάζιου το κόκκινο αστέρι. Ίχνος πυρκαγιάς, λαμπηδόνα ηλιακή, βάτος καιόμενη, φως – φωτιά στην απλωσιά τ’ ουρανού, αρχάγγελοι – πυροσβέστες που κρύβονται στα σύννεφα καθώς ο κόσμος μεγαλώνει μαγικά κι απόψε. Έτσι ακριβώς το θέρος ετοιμάζει το θεατρικό κλείσιμο του.
Τι πολιτισμός όμως το μοίρασμα των κερασμάτων και της ρακής μετά την Παράκληση, το τσούγκρισμα και οι ευχές, ταπεινός μελισμός προσφορών, συναίσθηση κοινότητας, συνείδηση κοινωνίας. Όλοι μαζί, η ενότητα και ο καθένας μια και μοναδική ατομικότητα. Θαύμα ελευθερίας μέσα στον κανόνα. Σε λίγο η νύχτα παρηγορητική θα κρύψει κάθε ασχήμια. Κάθε αδυναμία. Το πένθος θα καταστεί παραμυθία.

ΥΓ. Σκέφτομαι: Ο πιο ουσιαστικός πολιτισμός είναι εκείνος της καθημερινότητας… Ο πιο πολύτιμος. Χωρίς δηθενιές και επίδειξη. Όταν το έθος ποιεί ήθος, δηλαδή η συνήθεια φτιάχνει συμπεριφορές και στάση ζωής. Επιμένω: Ο πολιτισμός αποτελεί μείζον όπλο και πολιτικής. Αρκεί οι πολιτικοί να διαθέτουν ένα ελάχιστο πολιτιστικής ευαισθησίας. Πράγμα εξαιρετικά σπάνιο…

Ο Μάνος Στεφανίδης είναι Ιστορικός Τέχνης και Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

iPorta.gr


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Don “Corleone” Trump!, του Γιώργου Σαράφογλου (by George Sarafoglou)
Δεν σ’ αγαπώ, σ’ αγαπάω!, του Μάνου Στεφανίδη
Πολιτική απάντηση απέναντι στη λασπολογία, της Νατάσας Βενετοκλή (Συμμαχία Νοτίου Αιγαίου)

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.