Ανοιχτή πόρτα

Σελίδες Ημερολογίων: Οκτώβρης, της Δέσποινας Κοντάκη

Σε θυμάμαι με μια μαύρη καμπαρντίνα να έρχεσαι προς το μέρος μου με τα χέρια στις τσέπες και τη ζώνη της κουμπωμένη.
Ήταν ένας Οκτώβρης μελαγχολικός.

Μόλις είχα βγει από την τρέλα της εφηβείας κι είχα αρχίσει να παρατηρώ με περισσότερη προσοχή τα μάτια των ανθρώπων. Τα χέρια τους. Τα στόματα.
Μάθαινα να αγαπώ τα μέλη των ανθρώπων.
Να λατρεύω τα πρόσωπα. Τα βλέμματα. Τις κινήσεις.

Δεν μπορούσες καν να φανταστείς τότε τι θύελλα θα ξεσήκωνε αυτός ο Οκτώβρης.
Πώς μένεις πιστός σε έναν άνθρωπο; Σε έναν Έρωτα; Σε μια εποχή;

Μένοντας πιστός στον εαυτό σου; Αυτό που ερωτευόμαστε αλλάζει συνεχώς. Γι αυτό δεν μένουμε ποτέ πιστοί στα ονόματα. Μένουμε πιστοί στο ίδιο το πρόσωπο του Έρωτα. Στον ίδιο τον Έρωτα.

Δίπλα στη θάλασσα ανέμιζε η καμπαρντίνα…
Αυτή η εικόνα δεν ξεθώριασε ποτέ. Ξεθώριασαν τα πρόσωπα αλλά ποτέ τα τοπία της ζωής μας.
Το κορίτσι της εφηβείας ήταν μια γυναίκα έτοιμη να ανακαλύψει τον κόσμο εκείνο το Φθινόπωρο.

Σκοτείνιαζε. Κάποια φύλλα στροβιλίζονταν στο δρόμο δίπλα στη θάλασσα.
Κι ύστερα όλα έγιναν κομμάτια χαρτί με μπλε ή μαύρα γράμματα.
Μέσα στα συρτάρια του χρόνου.

Κι εμείς γυρίσαμε το βλέμμα αλλού.
Όμως κοιτάμε πάντα με τον ίδιο τρόπο που κάποτε κοιταζόμασταν και κοιτάζαμε και τον κόσμο.

Δεν αλλάζει ο άνθρωπος τρόπο να κοιτά. Μόνο ο χρόνος αλλάζει συνεχώς κι οι εποχές και τα τοπία μας εναλλάσσονται ασταμάτητα.

Κι είναι πάλι φθινόπωρο. Κι είναι πάλι Οκτώβρης.

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.   

The article expresses the views of the author      

iPorta.gr 


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Απώλεια πυξίδας;, του Γιάννη Πανούση
Ασθμαίνοντας, του Νίκου Σταθόπουλου
Αν δε μιλούσες καθόλου…, του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.