Ανοιχτή πόρτα Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Σελίδες ημερολογίων: Ναυάγια, της Δέσποινας Κοντάκη

Η θάλασσα που κοιτάζαμε κάθε σούρουπο,

ποτέ δεν ένιωσα ότι μας ένωνε…


Τί παράξενη αίσθηση αυτή της απομόνωσης,

μόλις δυο μέτρα μακριά ο ένας απ’ τον άλλον.


Κάθε που έπεφτε το σκοτάδι αυτή η θάλασσα

γινόταν μια πληγή για τον καθένα χωριστά.


Είναι βλέπεις, που ο καθένας μετρούσε

τα δικά του ναυάγια στον βυθό της.


Τί παράξενη αίσθηση,  αυτά τα δυο μόλις μέτρα,

που μας χώριζαν,  γίνονταν χρόνια απόστασης.


Ήταν εκείνο το πολύ που έγινε λίγο.

Κι ήταν εκείνο το τίποτα που το είχα πιο ψηλά από το λίγο.

 

Ανάμεσα στο λίγο και στο τίποτα προτιμώ το τίποτα.

Είναι πάντα πιο τίμιο και ξέρεις πού πας.


Δεν ξέρω τί νόημα έδινες στα δικά σου χαμένα, τί χρώμα.


Τα δικά μου είχαν πάντα το χρώμα της μόνιμης ανασφάλειας αλλά και το χρώμα εκείνο μιας  πανάκριβης ελευθερίας.

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.   

The article expresses the views of the author      

iPorta.gr 

SHARE
RELATED POSTS
Δημήτρης Κατσούλας
Νοσταλγοί παλιών εποχών, του Δημήτρη Κατσούλα
Μίξη, του Νάσου Αθανασίου
Η ειρηνική επανάσταση χωρίς μύθους;, του Γιάννη Πανούση

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.