Ανοιχτή πόρτα Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Σελίδες Ημερολογίων- Διατηρητέο, της Δέσποινας Κοντάκη

Spread the love

Πώς βρέθηκα  πάλι μετά τόσον καιρό σε ετούτο το παλιό νεοκλασικό. Στην μέση του μεγάλου δωματίου.  Κι όλα τα δωμάτια άδεια. Κι  έσκυψα και είδα απ΄ παράθυρο τη θέα. Ήταν στον πιο κεντρικό δρόμο της πόλης.

Μια νύχτα εκεί πριν πολλά χρόνια μπερδεύτηκε η παιδική μου εικόνα με τις σκιές των μεγάλων που έφευγαν για πάντα. Είχα τρομάξει. Το πρωί της άλλης ημέρας κάποιος άνοιξε το παράθυρο και ο κόσμος ήταν πάλι ίδιος.

Διατηρητέο. Έτσι αποφάνθηκε το δικαστήριο για εκείνη την παλιά ομορφιά. Όλα δείχνουν γερά. Μόνο που είναι άδειο. Το  διώροφο νεοκλασικό με τις παλιές ταπετσαρίες που τόσο θαύμαζα.

Βλέπω λευκά και κόκκινα σημάδια του χρόνου.

Αυτή η αίσθηση…. καταλαβαίνεις… Έγιναν γιορτές εδώ. Στολίστηκε με 19 κόκκινα τριαντάφυλλα κάποτε. Σε εκείνα τα γενέθλια που πλησιάζουν πάλι.  Καλεσμένοι στο τέλος της γιορτής χαιρετούσαν στην έξοδο μπροστά στην ψηλή πόρτα.

Κι ύστερα η πόρτα κλείδωνε. Κι έρχονταν άλλα γενέθλια. Προσδοκίες. Κι άλλες γιορτές.

Ανάλογα με την χρονική περίοδο άλλαζε πόλεις. Άλλοτε  το έχανα. Ή το ξεχνούσα. Κάποτε το ονειρευόμουν. Κι άλλη φορά  με γέμιζε θλίψη.

Έψαχνα όλη τη νύχτα να βρω τα αρχαία φορέματά μου. Δεν θυμάμαι που τα έκρυψα. Δεν θυμάμαι τίποτα. Υποψιάζομαι τους τοίχους. Τα φυλάνε χτισμένα μέσα τους.

Έτσι να κάνω το χέρι να σκάψω λίγο… Να έτσι σου λέω να κάνω… νομίζω βλέπω την άκρη από εκείνο το λευκό φόρεμα με το πρώτο αίμα. Της γυναίκας.
Θυμάμαι την αμηχανία στη θέα αυτού του κόκκινου. Την σιωπή. Ναι ήξερα ότι έτσι συμβαίνει στα κορίτσια. Και έτσι γίνονται γυναίκες.
Με τρόμαζε αυτό που με περίμενε στη γωνιά των χρόνων. Ανασφάλειες Θεέ μου!

Εγκατέλειψα το αγαπημένο διώροφο νεοκλασικό, βγήκα στο δρόμο, πέταξα στον ουρανό, περπάτησα στον κόσμο, αφέθηκα στα νερά να με πνίξουν, θάφτηκα κάποτε ζωντανή κάτω απ΄ το χώμα, έχασα μέλη του σώματός μου, έχασα ανθρώπους, έδωσα, άδειασα.
Κι απόψε τι ομορφιά! Ξαναβρήκα αυτό το σπίτι και θέλω να το γεμίσω με έπιπλα και ποιήματα και χρωματιστά γυαλικά.

Έχω ένα παμπάλαιο πορσελάνινο λεπτεπίλεπτο φλιτζάνι φυλαγμένο στο ντουλάπι. Ζωγραφισμένο με τριαντάφυλλα. Το κοιτάζω και είναι σχεδόν διάφανη η πορσελάνη. Θα το βάλω σε χρήση. Κι αν σπάσει κάποτε απλά θα χαμογελάσω. Θα έχω περάσει ωραία πρωινά πίνοντας εκεί το τσάι μου.

Με το φως της μέρας να πέφτει πλάγια στην κουρτίνα. Να πάρουν φως οι παλιές λύπες μας. Να συμφιλιωθούν με όλες τις αναχωρήσεις και τις απώλειες.

Ο μικρός στρατός χωρίς διακριτικά που είχε καταλάβει το σπίτι εν τέλει χάθηκε. Το άφησαν όλο σε μένα τώρα.

Πήραν μαζί τους τα κομμένα μέλη τους, τις παλιές ημερομηνίες θλιμμένων γάμων και βαπτίσεων, τα ξυρισμένα μικρά αγόρια. Έφυγαν.

Μια μέρα θα σε καλέσω για τσάι. Όταν κρεμάσω τις λουλουδάτες κουρτίνες που σε κάθε σιωπή φρόντιζα. Θα σε καλέσω για τελευταία φορά να κοιταχτούμε και να γελάσουμε δυνατά. Θα ήθελα να ξέρω αν θυμάσαι εκείνα τα τριαντάφυλλα…

Όταν θα έχω τελειώσει με όλα θα είναι η κατάλληλη στιγμή…

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.   

The article expresses the views of the author      

iPorta.gr 


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Άϊ Γιώργης ο Ιοκτόνος! St.George the “Covid-19” Slayer!, του Γιώργου Σαράφογλου-by George Sarafoglou
Ζητείται Τειρεσίας, του Γιώργου Αρκουλή
Σκίτσα εξ Αμερικής 15ο, του Γιώργου Σαράφογλου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.