Ανοιχτή πόρτα ΕΥ ΖΗΝ Πρόσωπα - Αφιερώματα

Σάν σήμερα τό 1901: Πώλινγκ, τοῦ Τάσου Γέροντα

Τάσος Γέροντας

Gerotasos

Σάν σήμερα τό 1901 γεννήθηκε στό Πόρτλαντ τοῦ Ὄρεγκον ὁ Λάινους Κάρλ Πώλινγκ.

Ὁ Πώλινγκ σπούδασε χημικός μηχανικός στό Ἀγροτικό Κολλέγιο τοῦ Ὄρεγκον, τώρα Πολιτειακό Πανεπιστήμιο τοῦ Ὄρεγκον καί πῆρε τό πτυχίο τό 1922 . Ἀφού ὁλοκλήρωσε τό μεταπτυχιακό του στό Τεχνολογικό Ἰνστιτοῦτο τῆς Καλιφόρνιας (Caltech) τό 1925, ἔφυγε στήν Εὐρώπη μέ ὑποτροφία, ὅπου πέρασε 18 μῆνες στό Ἰνστιτοῦτο Θεωρητικῆς Φυσικῆς στό Μόναχο ὑπό τόν Ἄρνολντ Σόμμερφελντ, στήν Κοπεγχάγη ὑπό τόν Νίλς Μπόρ καί στή Ζυρίχη ὑπό τόν Ἔρβιν Σρέντινγκερ, ἀπό τούς ὁποίους καί ἔμαθε σχετικά μέ τήν Κβαντική μηχανική. Ἔχοντας τέτοιους δασκάλους, ἡ ἀνοδική πορεία του ἦταν αναμενόμενη. Τό 1927 ἐπέστρεψε στό Caltech, ὅπου ἐφάρμοσε στούς χημικούς δεσμούς αὐτά πού ἔμαθε στήν Εὐρώπη, ἐνῶ παράλληλα δίδασκε. Ἔγινε καθηγητής τό 1931 καί διατήρησε τή θέση του μέχρι τό 1963. Τό ἔργο του στούς χημικούς δεσμούς σηματοδοτεῖ τήν ἔναρξη τῆς σύγχρονης κβαντικῆς χημείας, καί πολλές ἀπό τίς συνεισφορές του, ὅπως ὁ ὑβριδισμός καί ἡ ἠλεκτραρνητικότητα, ἔχουν γίνει μέρος τῶν βασικῶν συγγραμμάτων χημείας. Αὐτό τό ἔργο τοῦ χάρισε τό βραβεῖο Νόμπελ Χημείας τό 1954, γιά «τήν ἕρευνά του στή φύση τοῦ χημικοῦ δεσμοῦ καί τήν ἐφαρμογή της στή διαλεύκανση τῆς δομῆς τῶν σύνθετων οὐσιῶν».

Ὁ Πώλινγκ ἄρχισε νά ἀσχολεῖται μέ τό εἰρηνευτικό καί ἀνθρωπιστικό του ἔργο μετά τό πέρας τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου καί ἰδίως μέ τίς ἐπιπτώσεις τῶν ἀτομικῶν ἐκρήξεων στόν ἀνθρώπινο ὀργανισμό. Τή δεκαετία τοῦ 1950 ὁ Πώλινγκ καί ἡ γυναίκα του ἔγιναν γνωστοί γιά τόν ἀγῶνα τους ὑπέρ τῆς εἰρήνης καί διαμαρτύρονταν γιά τίς δοκιμές πυρηνικῶν ὅπλων στήν ἀτμόσφαιρα. Ὁ Πώλινγκ ἦταν ἕνας ἀπό τούς διακεκριμένους ἐπιστήμονες πού τό 1955 ὑπέγραψαν τό Μανιφέστο Ράσελ – Ἀϊνστάιν, τό ὁποῖο προέβαλε τήν ἐπικινδυνότητα τῶν πυρηνικῶν ὅπλων καί καλοῦσε τούς ἡγέτες τοῦ κόσμου νά ἐπιδιώξουν εἰρηνικά ψηφίσματα γιά νά ἀνακόψουν τή διεθνή διαμάχη.

Ἐξαιτίας τοῦ ἀγώνα του ἐναντίον τῶν πυρηνικῶν ὅπλων ἀντιμετωπιζόταν στήν πατρίδα του μέ καχυποψία, σάν ἕνα λαμπρό ἀλλά ἀνατρεπτικό πνεῦμα πού εἶχε πάρει λάθος δρόμο, θέτοντας τή φήμη καί τίς γνώσεις του στήν ὑπηρεσία τῶν συμφερόντων τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης. Ἡ Ὑποεπιτροπή Ἐσωτερικῆς Ἀσφαλείας τῆς Γερουσίας τόν εἶχε χαρακτηρίσει «το ὑπ΄ ἀριθμόν ἕνα ἐπιστημονικό ὄνομα σέ κάθε μεγάλη δραστηριότητα τῆς κομμουνιστικῆς εἰρηνιστικῆς ἐπίθεσης σέ αὐτήν τή χώρα». Αὐτό παρά τό γεγονός ὅτι δέν ὑπῆρξε ποτέ κομμουνιστής, ἐνῶ ὁ Στάλιν τόν ἀπεχθανόταν ὅσο ὁ ΜακΚάρθυ καί δέν ἐπέτρεπε τή διδασκαλία τῶν ἐπιστημονικῶν συγγραμμάτων του.

Τό πλῆγμα γιά τό ἐπιστημονικό κύρος τοῦ Πώλινγκ θά ἐρχόταν λίγα χρόνια ἀργότερα. Τό 1968 δημοσίευσε στό περιοδικό «Science» μία μελέτη, μέ τήν ὁποία εἰσήγαγε τόν ὅρο τῆς «ὀρθομοριακῆς ἰατρικῆς», ὑποστηρίζοντας ὅτι «οἱ οὐσίες πού βρίσκονται φυσιολογικά μέσα στό σῶμα μας εἶναι ὑποχρεωτικά καλές γιά τόν ὀργανισμό καί μποροῦν νά χρησιμοποιηθοῦν σέ μεγάλες δόσεις γιά τή θεραπεία διαφόρων ἀσθενειῶν». Ἡ ἀγαπημένη «οὐσία» τοῦ νομπελίστα ἦταν ἡ βιταμίνη C καί αὐτή ἡ μελέτη, σέ συνδυασμό μέ ἄλλες πού ἀκολούθησαν, ἔθεσε τά θεμέλια γιά τή «βιτανομανία», πού θά ξεκινοῦσε τή δεκαετία τοῦ 1970, προκαλῶντας ἔντονες διαμάχες τοῦ Πώλινγκ μέ τόν ἰατρικό κόσμο καί ἀμφισβητήσεις πού διαρκοῦν ὡς σήμερα.

Θεωρῶντας τή βιταμίνη C πανάκεια και θαυματουργό φάρμακο ἐναντίον τοῦ καρκίνου, ἄρχισε νά καταναλώνει 3 γραμμάρια ἡμερησίως (ἡ συνιστώμενη ἀπό τούς ἐπίσημους φορεῖς δόση κυμαίνεται ἀπό 45 ἕως 95 μιλιγκράμ), διαδίδοντας τήν πρακτική τῶν «μεγαδόσεων» τῶν βιταμινῶν ὡς θεραπεία γιά ὅλες τίς ἀσθένειες. Ὁ ἴδιος πάντως, παρά τίς μεγαδόσεις πού κατανάλωσε ἐπί ἀρκετές δεκαετίες, πέθανε ἀπό καρκίνο τοῦ προστάτη, τρία χρόνια μετά τή διάγνωσή του. Ἦταν 19 Αὐγούστου τοῦ 1994.

Παρ΄ ὅλα αὐτά, καλό εἶναι νά θυμόμαστε τόν Πώλινγκ γιά τά ἑξῆς:

Εἶχε συμπεριληφθεῖ σέ ἕναν κατάλογο τοῦ περιοδικοῦ New Scientist μέ τούς 20 μεγαλύτερους ἐπιστήμονες ὅλων τῶν ἐποχῶν, μέ τόν Ἄλμπερτ Ἀϊνστάιν νά εἶναι ὁ μόνος ἄλλος ἐπιστήμονας ἀπό τόν 20ο αἰῶνα στόν κατάλογο. Θεωρεῖται ἐπίσης ὁ σπουδαιότερος χημικός μετά τόν Ἀντουάν Λωράν Λαβουαζιέ, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται ὁ πατέρας τῆς σύγχρονης χημείας.

Εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού, ἐπισημαίνοντας τούς κινδύνους καί κινητοποιῶντας ὀνόματα ὅπως αὐτά τοῦ Ἄλμπερτ Ἀϊνστάιν, τοῦ Μπέρτραντ Ράσελ καί τοῦ Ἄλμπερτ Σβάιτσερ, ἔβαλε τά θεμέλια γιά τήν ὑπογραφή τῆς Συνθήκης Ἀπαγόρευσης τῶν Πυρηνικῶν Δοκιμῶν. Ἡ συνθήκη ὑπεγράφη ἀπό τούς Τζ. Φ.Κένεντυ καί Νικίτα Χρουστσόφ τήν ἴδια ἡμέρα πού αὐτός ἔπαιρνε τό βραβεῖο Νόμπελ Εἰρήνης στό Ὄσλο.

Εἶναι ὁ μόνος ἄνθρωπος μέχρι σήμερα πού ἔχει λάβει δύο βραβεῖα Νόμπελ μόνος του καί μάλιστα σέ διαφορετικούς τομείς.

 


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
“Κόκκινα Δάνεια” Revisited (Μέρος 1ον), του Γιώργου Σαράφογλου
Υποψήφιος με την παράταξη του Μανώλη Γλυνού ο Δημήτρης Κώστογλου από την Κω
Δώρα Παρδάλη-Σωτρίλλη: όταν το ταξίδι τελειώνει, του Δημήτρη Ι. Μπρούχου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.