Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Μάσκες… Μέρος 2ον, της Δέσποινας Κοντάκη

Μόνο στη Ρόδο

Αποστόλου Παύλου 50, Βενετοκλέων, 

Pane di capo: Λεωφόρος Ρόδου-Λίνδου (ύψος ΙΚΑ), Λεωφόρος Κρεμαστής & «Πηγές Καλλιθέας»

Ντύνομαι αργά.

Τελευταία φορώ κι ανοιχτόχρωμα.

Ψάχνω την τσάντα μου.

Θέλω να είμαι βέβαιη πως τώρα πια

ό,τι κι αν χρειαστώ, θα το έχω μαζί μου.

Είναι παράξενο,

μα όταν δεν εξαρτάσαι

από μυρωδιές ανθρώπων

και απ’ τα ονόματά τους,

είσαι ελεύθερος.

……………………………………………………..

Ντύνομαι αργά.

Πιο πολύ σκέφτομαι παρά ντύνομαι.

Έχεις δει τα μαλλιά μου που μάκριναν;

Έχεις δει οι άνθρωποι

πώς μακραίνουν ο ένας απ’ τον άλλον;

Πόσες φορές υπήρξαμε όμορφοι;

Πόσες φορές την ερωτεύτηκες

εκείνη την γυναίκα…

ή την μορφή σου…

έτσι όπως την καθρέφτιζαν τα μάτια της;

Ντύνομαι αργά.

Πιο πολύ σκέφτομαι παρά ντύνομαι.

……………………………………………………

Αυτά τα σιωπηλά πρωινά,

κινούνται αργά νωχελικά

φτάνοντας μέσα σε βαθιά μεσημέρια.

Όχι. Δεν πλύθηκα ακόμα,

το σώμα τα μαλλιά μου… όχι.

Η ψυχή μου μόνο λούζεται

σε κάτι μονότονες στάλες βροχής,

σ’ έναν κόσμο τόσο σιωπηλό,

που όταν πέφτουν πάνω της

ακούγονται να σπάνε.

Η ψυχή μου πνίγεται

σε γυάλινες βροχές.

Ακούς το κρύσταλλο που σπάζει καλέ μου;

……………………………………………………..

Γυρίζω στην πόλη με το αυτοκίνητο.

Η πόλη αφομοιώνει

τα πάθη των ανθρώπων.

Υπάρχουν όμως κάτι μέρες

που όλα γυρίζουν πάλι.

Τα ίχνη που αφήνουν τα βήματά μας στο χρόνο.

Ζήσαμε εδώ κι εδώ κι εδώ…

Αν έχεις περπατήσει σε έναν δρόμο

δεν τον ξεχνάς ποτέ.

Αν έχεις δοκιμάσει μια αλλιώτικη γεύση

δεν την ξεχνάς ποτέ.

Ξέρω μια πόλη…

………………………………………………..

Κάποτε

βρίσκομαι σ’ ένα βαγόνι τρένου.

Οι άνθρωποι των τρένων

βρίσκονται πάντα,

στην αρχή ή στο τέλος ενός ταξιδιού

και εγώ δεν μπορώ να πω με σιγουριά,

ποια λύπη είναι η μεγαλύτερη

ή ποια χαρά.

………………………………………………………..

Γράψε κάτι που να λέει για νοσταλγία.

Για τις «αρχαίες αγάπες που χωρίς αιτία υπήρχαν».

Δεν με χωρούν οι πόλεις

των πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων.

Τα μετρό και τα τραμ

με τις συγκεκριμένες διαδρομές.

Είναι που έχω μάθει

να ταξιδεύω με το σώμα μου.

Πες μου πού πήγαν οι αρχαίες αγάπες;

…………………………………………………….

Κάποτε κοίταξα

μέσα σ’ ένα παράθυρο παραμυθιού.

Και πόθησα τότε να γίνω νεράιδα.

Κι αν δεν γινόταν νεράιδα,

Τότε ας γινόμουν απλά

μια μοιραία γυναίκα.

Έχεις σκεφτεί ποτέ

πόσο απλό είναι το μοιραίο;

………………………………………………..

Μ αρέσουν οι μάσκες.

Όλοι φοράμε.

(Ανεπίδοτο  2011)

 

SHARE
RELATED POSTS
1557482_10151909930297844_2092844726_n.jpg
Αχόρταγα ψέμματα, κατασκευασμένα κτήνη…, του Μανώλη Δημελλά
1557482_10151909930297844_2092844726_n.jpg
Αγάπη, πέρα από μουσούδες και κορμιά, του Μανώλη Δημελλά
pegasus_LARGE_t_1581_106628853_type12905.jpg
Οι ανεξιχνίαστες δολοφονίες του Χόλιγουντ

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.