Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Μάσκες… Μέρος 1ον, της Δέσποινας Κοντάκη

Μόνο στη Ρόδο

Αποστόλου Παύλου 50, Βενετοκλέων, 

Pane di capo: Λεωφόρος Ρόδου-Λίνδου (ύψος ΙΚΑ), Λεωφόρος Κρεμαστής & «Πηγές Καλλιθέας»

 

(Για όλα Εκείνα και για τα Άλλα)

Η μνήμη είναι η μόνη θεά που γερνάει.

Το σώμα μου παραμένει άκαμπτο.
Η μνήμη ντυμένη με κόκκινα μεταξωτά
σεργιανάει στον χώρο μου,
τις πρώτες πρωινές ώρες…
Κάθεται στους ώμους μου…
Διατηρεί την ακαμψία μου.
Με βαραίνει το κόκκινο…
Ποιος είναι εδώ;

Ποιος υπάρχει;

Ξέρω μια γυναίκα…

………………………………………

Τραβώ με απαλές κινήσεις την κουρτίνα.
Θέλω κάτι απαλό σήμερα.
Χωρίς εντάσεις και σκούρα ρούχα.
Χωρίς λόγια.
Χωρίς ήχους.
Υπάρχει το ξέρω.

Το άγγιγμα το πρώτο εκείνο της επιθυμίας.

Ξέρω ένα χέρι…

…………………………………………………

Κάποτε, ακουμπούσα μεγάλα κοχύλια
πάνω στ’ αυτιά μικρών παιδιών,
για ν’ ακούν τον ήχο της θάλασσας.
Τους διηγιόμουν ιστορίες με γοργόνες
που έψαχναν στους βυθούς
να βρουν τους αγαπημένους τους από ναυάγια της ζωής.
Με άκουγαν προσεκτικά
και όταν τελείωνα…
με ρωτούσαν αθώα: και μετά τί έγινε;
Είναι παράξενο μα τα παιδιά σε αφοπλίζουν πάντα…
γιατί στην πραγματικότητα …
μια ιστορία δεν τελειώνει ποτέ.
Πάντα ακολουθεί μια άλλη.
Πες μου λοιπόν σε ρωτώ καλέ μου:

Και μετά τί θα γίνει;

…είχα ένα κοχύλι…

………………………………………………………..

Το φεγγάρι είναι γεμάτο.
Κι η νύχτα γεμάτη από εκείνο.
Καταστήματα κλειστά.
Οι άνθρωποι δοκιμάζουν όνειρα.
Μια καλή δουλειά.
Ένα καλό αυτοκίνητο.
Μια καλή αρπαχτή.
Κι όμως… θέλω να δοκιμάσω
ένα όνειρο αγάπης…
Με απεριόριστες δυνατότητες.
Κάτι άλλα που είχα έχουν λήξει.

Είδες ποτέ ληγμένα όνειρα;
Παντού στον κόσμο πωλούνται ληγμένα.
………………………………………………..

Στο κέντρο της πόλης
υπήρχε ένας κήπος μυστικός…
Βρήκα την κρυμμένη είσοδο
και πέρασα μέσα του…
Ήθελα ένα πολύχρωμο όνειρο και μπήκα.
Παντού ρόδα …
Τόση ομορφιά με πονούσε …

Ταμπέλες παντού…
‘’ΜΗ ΚΟΒΕΤΕ ΤΑ ΑΝΘΗ’’

Η ομορφιά είναι μόνο για να την κοιτάς;
Έκοψα ένα τριαντάφυλλο
και βγήκα απ’ τ’ όνειρο…

Είχα ματώσει τα χέρια μου!

Χαμογελούσα ευτυχισμένη!

………………………………………………

Οι άνθρωποι φοβούνται να αφεθούν
στο άγνωστο του συναισθήματος.
Κι όταν αφεθούν τους ακολουθούν χίλιοι φόβοι.
Ζουν τον έρωτα με συγκεκριμένες δόσεις
σαν με συνταγή γιατρού.
Ένα χάπι τρεις φορές την ημέρα.
Και η μέρα συνεχίζεται λαμπρή.
Εκτυφλωτική θα έλεγα.
Όλα είναι ακίνδυνα.
Όλοι οι έρωτες είναι γραμμένοι

μέσα σε συνταγές γιατρών.

Μείνετε ήσυχοι…

…………………………………………..

Αύγουστος και βρέχει στον χώρο μου.
Είναι κάτι βροχές παράξενες αυτές.
Πιο πολύ σ αυτόν τον κόσμο
με λύγισε η απόγνωση των ανθρώπων.
Αυτές τις παράξενες βροχερές ημέρες
των ανθρώπων….
Όχι δεν είναι η βροχή…
δεν είναι τα δάκρυα που σε διαλύουν.
Είναι που δεν σηκώνεις το χέρι να τα σκουπίσεις.

Είναι η ακαμψία που σου προκαλεί η απόγνωση.

Ποιος είναι δίπλα μου;

………………………………………………

Είμαι από τους ανθρώπους αυτούς
που έχουν δει πολλές φορές
την ύλη να εξαερώνεται.
Κόσμοι ολόκληροι ξαφνικά δεν υπάρχουν.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.
Η δύναμη του νου είναι απεριόριστη.
Βαδίζεις μόνος δίπλα σε όλους.
Συντροφιά –λέει κάποιος-
δεν είναι να έχεις κάποιον δίπλα σου,

Συντροφιά είναι να έχεις κάποιον μέσα σου.

Ποιος είναι μέσα μου;

……………………………………..

Διέσχισα ένα δάσος κάποτε,
μια νύχτα, σ’ ένα όνειρο.
Ήταν γεμάτο με μικρά όμορφα ζώα
που ήρθαν όλα και σκαρφάλωσαν πάνω μου.
Πολλές ημέρες και νύχτες
νιώθω ότι ανήκω εκεί.
Σ αυτήν την άγρια τρυφερή

και ανεξημέρωτη ομορφιά…
Ποιος μπορεί να με εξημερώσει;

(Ανεπίδοτο  2011)

SHARE
RELATED POSTS
222827_1689218872778_3158471_n.jpg
Έλα να παίξουμε τους »μεγάλους», της Δέσποινας Κοντάκη
Hey, mambo, mambo Italiano!, της Λουσίλ Πετρίδου
11049464_10153794481499523_4185608025578033362_n.jpg
Διήγημα: Χωρίς Οικογένεια, του Χρήστου Χωμενίδη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.