Βιβλίο

Εὐτυχία Γιαννάκη «Πόλη στό φῶς», τοῦ Τάσου Γέροντα

Εὐτυχία Γιαννάκη «Πόλη στό φῶς», ἀπό τίς ἐκδόσεις Ἴκαρος, Ἀπρίλιος 2018.

Τό μυθιστόρημα ἀρχίζει ἀπό τή σελίδα 11 καί τελειώνει στή σελίδα 473. Εἶναι τυπωμένο σέ πολύ καλῆς ποιότητας χαρτί ὑποκίτρινου χρώματος. Τό δέσιμο εἶναι πολύ καλό καί ἀνθεκτικό. Ἐλάχιστα λάθη ξέφυγαν ἀπό τήν πάντα προσεγμένη ἐπιμέλεια τοῦ ἐκδοτικοῦ οἴκου.

Ἡ ἐξιστόρηση ἀρχίζει μέ τήν περιγραφή μιᾶς σκηνῆς στή Σρεμπρένιτσα, τόν Ἰούλιο τοῦ 1995. Κάποιος στρατιώτης τῆς σερβικῆς πλευρᾶς, προφανῶς ἑλληνικῆς καταγωγῆς, προσπαθεῖ νά ξεφύγει, νά σωθεῖ. Καί βρίσκεται μπροστά στό φριχτά βασανισμένο καί σφαγμένο σῶμα μιᾶς ἐγκύου. Στή συνέχεια βρισκόμαστε στήν περιοχή τῆς Ἀθήνας, τόν Ἀπρίλιο τοῦ 2014. Ἕνας ἀκριβῶς ἴδιος φόνος διαπράττεται σέ ἀκριβή περιοχή. Ὁ Χάρης Κόκκινος βρίσκεται σέ ἄδεια γιά νά παρευρεθεῖ στή δίκη τοῦ μοναχογιοῦ του. Παρακολουθεῖ ὅμως ἀπό κοντά τήν ἐξέλιξη τῆς ὑπόθεσης. Ἄλλωστε ὅλη δράση διαρκεῖ μόλις τρεῖς ἡμέρες.

Μά, θά μοῦ πεῖτε, 460 σελίδες γιά τρεῖς μέρες; Ναί, ἀκριβῶς. Ἐπειδή τό βιβλίο εἶναι γεμᾶτο εἰκόνες. Καί ὄχι τόσο τοπίων.

Τό μυθιστόρημα εἶναι μιά λεπτομερής ἀκτινογραφία τῆς Ἀθήνας, μιᾶς πόλης πού βουλιάζει λόγῳ τῆς κρίσης. Μέ ἕνα ἱστορικό κέντρο ἀπροσπέλαστο, παραδομένο στήν ἀνομία, στή φτώχια, στίς ἀτιμώρητες ταραχές. Ἀδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής στό βιβλίο εἶναι ἡ πόλη καί ὄχι ὁ Χάρης Κόκκινος. Μιά πόλη πού παρακολουθεῖ τά τεκταινόμενα σ’ αὐτήν ἀνήμπορη νά κάνει κάτι, ἀδιάφορη.

Θά μποροῦσε νά χαρακτηριστεῖ ἀκόμη καί κοινωνικό μυθιστόρημα, στό ὁποῖο ἀναπτύσσονται οἱ ἐπιπτώσεις τῆς κρίσης (καί ὄχι μόνον τῆς οἰκονομικῆς) σέ πλῆθος ἀνθρώπων, σέ διαφορετικές τάξεις καί οἰκονομικές βαθμίδες. Εἶναι σίγουρα ψυχολογικό μυθιστόρημα, ἴσως πραγματεία στήν σύγχρονη ἀνθρώπινη μοναξιά, στήν ἀνικανότητα σύναψης οὐσιαστικῶν σχέσεων, ἐρωτικῶν, φιλικῶν, γονεϊκῶν.

Εἶναι τόσο πυκνή καί ἔντονη ἡ γραφή τῆς Γιαννάκη πού, ἐνῶ δέν ἤθελα νά τό ἀφήσω ἀπό τά χέρια μου, ἔνοιωθα τακτικά πολύ ἔντονη τήν ἀνάγκη νά το κλείσω, νά βγῶ ἔξω, νά πάρω ἀέρα, νά δῶ φῶς. Μερικές σελίδες πρίν τό τέλος μοῦ κόπηκε ἡ ἀνάσα. Κυριολεκτικά.

Α, ναί. Ὑπάρχει καί ὁ φόνος. Φυσικά ὁ Κόκκινος θά τόν διαλευκάνει. Ἀλλά αὐτό δέν ἔχει σημασία.

Μερικές φορές ἡ Γιαννάκη κλείνει ἕνα κεφάλαιο μέ μία πρόταση, ἡ ὁποία ἤ θά ἀνατρέψει κάποια μέχρι τότε θεωρούμενα ὡς δεδομένα ἤ θά συγκλονίσει μέ τήν ἀποκάλυψη. Καί δέν εἶναι μόνον τό τί λέει, ἀλλά κυρίως τό πῶς το λέει. Τό ἴδιο κάνει καί στό τέλος τοῦ βιβλίου. Μέ μία πρόταση σέ τσακίζει.

Διαβάστε το. Δέν θέλω νά πῶ τίποτε περισσότερο.

Τάσος Γέροντας

Gerotasos

SHARE
RELATED POSTS
Το Δώρο τής Παπλωματούς, του Κωστή Α.Μακρή
Σκηνές ἀπό τόν βίο τοῦ Ματίας Ἀλμοσίνο, του Τάσου Γέροντα
«Το δακτυλίδι της Θεάς». Κεφάλαιο 6ο: Ρουτίνα, του Νίκου Βασιλειάδη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.