Ανοιχτή πόρτα

Επικαιρότητα, της Δέσποινας Κοντάκη

Νύχτα ώρα 02.00 στην πλατεία…
Τα δέντρα ρίχνουν σκιά από ηλεκτρικό φως.
Στα φυλλώματα κοιμούνται πουλιά.
Κάποιος φορτίζει τα πριόνια.
Δυο πεταλούδες ισορροπούν σε 12ποντα.
Έχασαν τα φτερά τους.
Ο άνδρας με το λευκό πουκάμισο τρώει από φαστ φουντ.
Κοιτάζει τη βιτρίνα του φαρμακείου.
Διαφημίσεις αντηλιακών με δώρο μια τσάντα.
Protection against UV radiation.
Οι ποιητές ατάκτως στιβαγμένοι σε λογοτεχνικά καφενεία.
Καπνίζουν στριφτά και πίνουν αλκοόλ.
Στίχοι στο ανθολόγιο του Χρόνου. Καπνίζεις στο σκοτάδι όταν τα απαγορευτικά δεν φαίνονται.
Στο συρτάρι κλειδωμένα τα σημειώματα.
Δεν αντέχεις να διαβάζεις το χτες.
Ζωές που χάθηκαν από μια λάθος λέξη.
Στο Φανάρι ένα πρεζάκι ετών 50.
Στην πιάτσα μόνο ένα ταξί για όλους.
Συνωστισμός. Αργείς στο ραντεβού.
Ραντεβού στ` αγάλματα.
Στο χέρι smartphone. Δεδομένα τέλος.
Το συρτάρι τώρα γεμίζει selfies.
Στον καθρέφτη η γυναίκα με τις ρυτίδες.
*
Κι ύστερα ένα χέρι έκλεισε το φως κι όλα χαθήκαν.
Ο Χρόνος έγραφε στον καθρέφτη για όλα: Αναλώσιμα.
SHARE
RELATED POSTS
Να μην έχει σαν τη Χαλκιδική, του Αλέξανδρου Μπέμπη
Αργυρούλα, σε ευχαριστώ, του Σταύρου Θεοδωράκη
Πάνος Μπιτσαξής
Η μεγάλη συνενοχή του λαού (στη μνήμη Γιάννη Τσεκέρη), του Πάνου Μπιτσαξή

Leave Your Reply

*