Βιβλίο

Δῶρος Ἀντωνιάδης «Memento mori», τοῦ Τάσου Γέροντα

Δῶρος Ἀντωνιάδης «Memento mori». Ἐκδόσεις Καστανιώτης, σειρά Καστανιώτης noir. Κυκλοφόρησε τόν Νοέμβριο τοῦ 2018. Ὅλος ὁ τόμος δέν εἶναι οὔτε κἄν 290 σελίδες. Τό μυθιστόρημα αὐτό καθ΄ αὐτό καταλαμβάνει λιγότερο ἀπό 270 σελίδες.

Ἕνα πολύ ὄμορφο ἐξώφυλλο, μέ ἀπεικονίσεις ἀντικειμένων πού ἀναφέρονται στό βιβλίο, περικλείει ἕνα βιβλίο ἄψογης ἐπιμέλειας ἀλλά τυπωμένο σέ οἰκολογικό χαρτί εὐτελοῦς ὑφῆς.

Αὐτό εἶναι τό δεύτερο βιβλίο τοῦ Κύπριου μαθηματικοῦ. Πρωταγωνιστής εἶναι πάλι ὁ ἀστυνόμος Πέτρος Ἐλευθεριάδης. Δέν ἔχω διαβάσει τό πρῶτο βιβλίο τοῦ Ἀντωνιάδη, ὁπότε δέν ξέρω πόσο ἔχει συστήσει ἐκεῖ τόν Ἐλευθεριάδη στούς ἀναγνῶστες. Ἐδῶ μαθαίνουμε πώς ἦταν ἄριστος μαθητής, μέ ξεχωριστή ἔφεση στά μαθηματικά καί στούς γρίφους μαθηματικῶν καί λογικῆς. Εἶναι παντρεμένος, ΔΕΝ εἶναι χωρισμένος καί ἔχει δύο μικρά παιδιά.

Στό βιβλίο αὐτό ἔχουμε τήν ἀπαγωγή, ἀπόπειρα δολοφονίας καί τελικά δολοφονία τοῦ γιοῦ ἑνός παλιοῦ καί πολύ διάσημου Ἕλληνα καλαθοσφαιριστῆ. Ἡ ὑπόθεση ἀρχίζει στίς 14 Φεβρουαρίου καί ὁλοκληρώνεται στίς 18 τοῦ ἴδιου μῆνα. Ἐνδιάμεσα ἔχουμε στιγμιότυπα ἀπό τά ἔτη 1986, 1996, 2006, 2007, καθώς καί ἀπό τήν παραμονή τῆς ἔναρξης. Ὁ ἐπίλογος τῆς ὑπόθεσης διαδραματίζεται ὅταν ὅλα ἔχουν καταλαγιάσει, τόν Ἀπρίλιο τοῦ ἴδιου ἔτους.

Πρίν ἀπό κάθε κεφάλαιο παρεμβάλονται μέ διαφορετική γραμματοσειρά κάποιες πολύ σύντομες ἀφηγήσεις. Γρήγορα καταλαβαίνουμε πώς μιλάει ἕνα παιδί μέ σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα.

Μέχρι τό τέλος τοῦ βιβλίου ὅλες αὐτές οἱ ἀναφορές ἀπό τό παρελθόν ὁλοκληρώνουν τή μορφή τοῦ γρίφου. Οἱ σύντομες ἀφηγήσεις δίνουν ἐναργέστερα τήν τελική μορφή. Μέχρι νά φτάσουμε ὅμως στό τέλος, ὁ ἀστυνόμος Ἐλευθεριάδης θά κληθεῖ νά βρεῖ τόν ἔνοχο λύνοντας γρίφους, συναντῶντας παλιούς γνωστούς ἀπό χρόνια ξεχασμένους, νά ἀντιμετωπίσει τά ἀποτελέσματα τῶν πράξεών του στό παρελθόν, νά βιώσει οἰκογενειακές συγκρούσεις καί συμφιλιώσεις, νά διαπιστωσει τή δυσκολία ἀποδοχῆς τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἀκόμα καί σήμερα.

Ἐκτός ἀπό τούς γρίφους στό ἐξώφυλλο καί στήν ἴδια τήν ὑπόθεση, ὁ συγγραφέας γράφει ἕναν ἄλλον γρίφο, ὁ ὁποῖος διετρέχει όλο τό βιβλίο μέχρι τό τέλος του. Κι ἐκεῖ μᾶς δίνει κάποιο ἴχνος γιά νά τόν λύσουμε.

Δέν θέλω νά γράψω ἄλλα γιά τήν ὑπόθεση. Προτιμῶ νά τήν βιώσει ὁ κάθε ἀναγνώστης ἀνεπηρέαστος. Θέλω μόνο νά πῶ λίγα, πολύ λίγα λόγια γιά τά αἰσθήματα πού μοῦ προκάλεσε ἡ ἀνάγνωση καί τό τέλος τοῦ βιβλίου. Ξεκινῶ μέ μία λέξη: Ἐνθουσιασμένος! Διάβασα μία σύντομη ἀστυνομική ἱστορία μέ πολύ σφιχτή πλοκή, μέ πολύ γρήγορο ρυθμό, μέ τίς παρεμβολές ἀπό τό παρελθόν στίς σωστές στιγμές, χωρίς «ἐφευρέσεις» πού προσβάλλουν τόν νοήμονα ἀναγνώστη, μέ ἕνα τέλος ἀπρόσμενο. Ὁ Δῶρος Ἀντωνιάδης μᾶς ἔδωσε ἕναν ἥρωα διαφορετικό ἀπό τούς ἄλλους καί ἕνα ἀστυνομικό μυθιστόρημα, τό ὁποῖο τιμᾷ τό εἶδος.

Διαβάστε το ὁπωσδήποτε!

Τάσος Γέροντας

Gerotasos

SHARE
RELATED POSTS
Γιατί έγραψα για «Το Γεννάδι της Ρόδου», του Κώστα Ε. Σκανδαλίδη
Yoko Ogawa «Ὁ ἀγαπημένος μαθηματικός τύπος τοῦ καθηγητῆ», τοῦ Τάσου Γέροντα
Γελά ο μωρός…, του Στάθη Παναγιωτόπουλου

Leave Your Reply

*