Πόρτα στην Πολιτική

Δυο δυνατά χαρτιά της Ελλάδας: Νίκος Κοτζιάς-Αλκιβιάδης Στεφανής. Ακόμα φοβάσαι τον Ερντογάν;, της Τζίνας Δαβιλά

Τζίνα Δαβιλά

PANE_DI_CAPO_Plaino.jpg

Pane di capo 

Ανάληψη, Στάδιο Διαγόρας, Ασγούρου 

delivery: 224100-3600 

 Είναι ασφαλές να εκτιμάς τον άνθρωπο που θα ψηφίσεις. Σε όποιον εμπιστεύεσαι τα κλειδιά του σπιτιού σου, μπορείς να εμπιστευτείς και τα κλειδιά του Κοινοβουλίου. Και της χώρας σου.
Ισχύει για όλους αυτό. Κράτη, κόμματα, λαούς.

Ισχύει και για τον Ερντογάν. Μέσω του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου ζητεί να του δοθούν όλες σχεδόν οι εξουσίες. Ο συγκεντρωτισμός είναι πρόβλημα, όταν δεν υπάρχει πνευματική καλλιέργεια. Κι ο Ταγίπ Ερντογάν δεν την έχει. Στη συνεργασία είναι η ουσία. Είναι υγιές να μπορείς να ακούς τους συνεργάτες σου και να σέβεσαι την άποψή τους.

Επιπροσθέτως, ο Ταγίπ Ερντογάν στερείται και διπλωματικής ευελιξίας. Ή ορθότερα, αρνείται να εφαρμόσει τη διπλωματία, καθώς στόχος του είναι να προκαλέσει και να εντυπωσιάσει.

Όμως την πάτησε. Διότι η Ελλάδα έχει δυο δυνατά χαρτιά:

α) τον κ.Νίκο Κοτζιά, έναν ικανότατο Υπουργό Εξωτερικών [το καμάρι του ΣΥΡΙΖΑ] που κρατά χαμηλούς τόνους επιλέγοντας να μην απαντά ο ίδιος στο «σουλτάνο» και στις προκλήσεις της Τουρκίας παρά μόνο μέσω του Εκπρόσωπου Τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών κάνοντας εύστοχες τοποθετήσεις πάντα αμυντικές και ποτέ επιθετικές,

β) τον αντιστράτηγο Αλκιβιάδη Στεφανή, έναν ευφυή αξιωματικό σε θέματα Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας και Στρατιωτικής Διπλωματίας που ακολουθεί τακτική που δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε δεδομένου του γεγονότος ότι δεν γνωρίζουμε το αντικείμενό του. Κεκλεισμένων των θυρών οι αποφάσεις του, αλλά πάντα με φόντο την προοπτική για την ασφάλεια της Πατρίδας.

Είναι προφανής η χαμηλών τόνων τακτική τους απέναντι στο σουλτανάτο. Ο καθένας κάνει τη δουλειά του χωρίς να μπαίνει στο τριπάκι να ασχολείται με την κάθε ανοησία του Ερντογάν. Και αυτή την ικανότητα ή την έχεις ή δεν την έχεις. Μια και μόνη αστοχία έχει τεράστιο ειδικο βάρος και δεν παίρνεται πίσω. Η Διπλωματία και η Πολιτική δεν είναι πεντόβολα.

Και αυτή η πεποίθηση ενισχύεται από την απουσία απάντησης στην χυδαιότητα του Ερντογάν που μόνο σε παιδικό πόλεμο της γειτονιάς την συναντάς: «Εμείς πετάξαμε τους Έλληνες στη θάλασσα στη Σμύρνη».

Το θυμάσαι ως σκηνή, έτσι δεν είναι; Όταν κάποιο παιδί από τη γειτονιά παραληρούσε από τον θυμό του κι έλεγε ασυναρτησίες, οι άλλοι του ζητούσαμε να φύγει από το παιχνίδι. Δεν σεβόταν τους όρους. Γιατί τα πάντα έχουν όρους. Και όρια.

Αν με ρωτήσεις, λοιπόν, αν φοβάμαι τους απέναντι θα σου πω «όχι». Με Κοτζιά και Στεφανή δεν με σκιάζει φοβέρα καμμιά.

Με φοβίζουν περισσότερο η προχειρότητα, η επιπολαιότητα και η επίδειξη δύναμης. Γιατί μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις πήδα, έλεγε ο πατέρας μου. Και ο Ερντογάν είναι μόνος του. Και ο λαός του το βλέπει. Μας έχει μπερδέψει όλους. Τα΄χει βάλει με όλους. Χωρίς συμμάχους όμως δεν επιβιώνει. Πόσω μάλλον σε μια Ευρώπη δημοκρατικοφανή μεν και υλιστική, αλλά επικριτή του σουλτανάτου αναμφίβολα.

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

 iPorta.gr


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Από τον διχασμό στη συναίνεση. Μια πρόταση ουσίας, του Πάνου Μπιτσαξή
09-200337699.jpg
Η υποψηφιότητα της Τουρκίας στην ΕΕ “στο τραπέζι” μετά το δημοψήφισμα (Ερντογάν)
Ε όχι, δεν θα “δείξω” κάτι που δεν είμαι …, του Γιώργου Σάββενα

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.