Ανοιχτή πόρτα Κοινωνία - Ελλάδα - Οικονομία Πρόσωπα - Αφιερώματα Συνεντεύξεις

Δημήτρης Στεργίου-Καψάλης, ο λαμπρός Δήμαρχος, ο Άνθρωπος, της Τζίνας Δαβιλά

Άνθρωπος που επιλέγει στη ζωή του το Άλογο ως σταθερό συνοδοιπόρο για πέντε δεκαετίες είναι βαθιά λογικός, έντονα συναισθηματικός, σέβεται και αγαπά με πάθος τη ζωή. Ο Δήμαρχος Πεντέλης κος Δημήτρης Στεργίου – Καψάλης ξεδιπλώνει την ψυχή του αφήνοντάς μας να διαπιστώσουμε από τις λεπτομέρειες την ποιότητα του χαρακτήρα του: επέλεξε τα Άλογα ως θέση και στάση ζωής στην επιτυχημένη του καριέρα ως Ανώτατος Αξιωματικός των Τεθωρακισμένων, ως Διεθνώς καταξιωμένος Προπονητής Ιππικού με περγαμηνές από κάθε γωνιά του πλανήτη, ως Δημάρχος στον ασφαλέστερο Δήμο της Αττικής. Με ισχυρό αποτύπωμα εξ απαλών ονύχων, αυτοδημιούργητος ως Αξιωματικός και ως Αυτοδιοικητικός, χορτάτος από σεβασμό και αγάπη, σεμνός και προσηλωμένος στον στόχο του που έχει ως κέντρο και άξονα τον Άνθρωπο, αυτοπειθαρχημένος, μεθοδικός, ρεαλιστής, ευφυής, αποτελεσματικός, ταχύς στις αποφάσεις, σταθερός μα και ευέλικτος, τρυφερός, έντιμος, προικισμένος και ευλογημένος άνθρωπος αποτελεί υποδειγματική προσωπικότητα σπάνιου ανδρός με όραμα, αρχές, ιδανικά. Γιατί απλώς ταυτίζεται με την προικισμένη φύση των αλόγων.  

Τα Άλογα [και τα Ελάφια] είναι τα ωραιότερα τετράποδα του πλανήτη. Αρχοντικά, ανεξάρτητα, ελεύθερα, ευγενή, όμορφα, με έντονο συναίσθημα και φιλαλληλία. Τα Άλογα έχουν ανάγκη να νοιώσουν εμπιστοσύνη, τα Ελάφια ανήκουν στην άγρια φύση μα είναι φιλικά. Και τα δυο είναι τα μόνα τετράποδα που δεν είναι αρπακτικά. Λένε ότι τα άλογα πεθαίνουν, αν τους εγκαταλείψει ο άνθρωπος που αγαπούν βαθιά.  Ο Δήμαρχος Πεντέλης, ο υπέροχος κος Στεργίου-Καψάλης είναι προσανατολισμένος με πάθος στον στόχο του να κάνει τον τόπο που τον ανέθρεψε ξανά σπουδαίο. Του ευχόμαστε να υπερδιπλασιάσει σε διάρκεια τα χρόνια του στην Αυτοδιοίκηση. Τον χρειάζονται τα άλογά του. Τον χρειαζόμαστε κι εμείς. Για να τον καμαρώνουμε και να παραδειγματιζόμαστε. Άλλωστε χρωστά κι ένα βιβλίο…

Από καρδιάς τον ευχαριστώ για την τιμή που μας έκανε, για την χαρά που μου έδωσε.

Τζίνα Δαβιλά

[Η ραδιοφωνική συζήτηση μεταδόθηκε από τον «Παλμό 99.5» της Ρόδου και την εκπομπή «Πρόσωπα και Τραγούδια» στις 10 Οκτωβρίου 2018. Στο τέλος της συνέντευξης του κου Στεργίου ακολουθούν το ηχητικό αρχείο και φωτογραφίες του Δημάρχου Πεντέλης. Εδώ ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στην ιστοσελίδα του].

«Ως Διευθυντής επιχειρήσεων Αιγαίου για μια πενταετία σχεδίασα την άμυνα του νησιού και των γύρω νησιών, υπηρέτησα την  95 ΑΔΤΕ,  όπως και ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού Αντγος Αλκιβιάδης Στεφανής, ένας λαμπρός άνθρωπος και αξιωματικός, αλλά και φίλοι μου έχουν υπηρετήσει στη Ρόδο. Ό,τι πιο πανέμορφο έχει το Αιγαίο μας εκφράζεται με την Ρόδο και τα γύρω νησιά. Παρ’όλο που τα νησιά μας είναι πανέμορφα μερικά βράδια όταν πηγαίναμε με το ελικόπτερο στα τουρκικά παράλια είχαμε ψυχολογία κάπως σφιγμένη, διότι η πατρίδα μας είναι δίπλα σ’έναν κακό γείτονα και πρέπει ανά πάσα στιγμή ως Έλληνες ακρίτες να είμαστε έτοιμοι για το καλύτερο και για το χειρότερο.

Στο Αιγαίο εμπλέκονται θάλασσα, ξηρά και αέρας κατά τέτοιο τρόπο που δεν μπορούν να οριοθετηθούν οι λειτουργίες στους κανόνες εμπλοκής, διότι αυτοί οι κανόνες εμπλοκής  είναι αποδεσμευμένοι σε επίπεδο πάρα πολύ χαμηλό. Δηλαδή, ο κυβερνήτης μιας φρεγάτας, ο χειριστής ενός αεροσκάφους ή ο διοικητής ενός νησιού έχει στα χέρια του κανόνες εμπλοκής που μπορούν οι κακές κινήσεις που κάνει η γείτονα, να είναι καταστρεπτικές. Χαίρομαι γιατί παρακολουθώ τις Ένοπλες Δυνάμεις – τις οποίες υπηρέτησα για τριάντα χρόνια κι έφυγα με την θέλησή μου ως Ταξίαρχος –  οι οποίες Ε.Δ. διατηρούν την ψυχραιμία και αυτήν την περίοδο έχουμε για Αρχηγό του Ελληνικού Στρατού έναν υπέροχο αξιωματικό και άνθρωπο, που έχοντας συνυπηρετήσει μαζί μου στις Τεθωρακισμένες Μονάδες σε όλη την Ελλάδα τον αξιολογώ, ξέρω ότι τον αξιολογούν και σωστά τον αξιολογούν, και σωστά τον επέλεξαν διότι είναι ένα άριστο Στέλεχος του Στρατού Ξηράς.

Στρατηγός ή Δήμαρχος; Καταξιώθηκα στον Αυτοδιοικητικό χώρο. Το να είσαι για 22 χρόνια συνεχούς θητείας ως Δήμαρχος μιας υπέροχης περιοχής του Πεντελικού απολαμβάνοντας την καταξίωση και την αγάπη του κόσμου της περιοχής μου, μ’έχει κατατάξει στην πλευρά των Δημάρχων και μάλιστα σε μια τέτοια θέση που σεμνύνομαι όταν βρίσκομαι στις συγκεντρώσεις και βλέπω την αγάπη και τον σεβασμό των συναδέλφων μου. Ως εκ τούτου νοιώθω ότι η θέση μου είναι από το Διοικητήριο, εννοώ το Δημαρχείο, να βρεθώ στο Κοιμητήριο.

Το ΓΕΣ και ειδικότερα ο Αρχηγός του ο Αλκιβιάδης Στεφανής μου έκανε την τιμή να με έχει προβλέψει για μια ομιλία στις 23 Νοεμβρίου 2018 που θα γίνει στους Αξιωματικούς  και στα Στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων με θέμα «Ο στρατιωτικός τρόπος διακυβέρνησης στην δημόσιο-οικονομική λειτουργία και Διοίκηση του Κράτους». Τα τριάντα χρόνια που προηγήθηκαν ως αξιωματικός καριέρας στο Στρατό Ξηράς και τα είκοσι δύο στην Αυτοδιοίκηση μου έδωσαν τεράστια εμπειρία. Ο Στρατός Ξηράς σε φορτώνει Γνωσιολογία  Οργάνωσης και Διοίκησης, σε φορτώνει Υπευθυνότητα, Θρησκεία, Πατρίδα, Ελλάδα και αν αυτά έχεις τη δύναμη να τα δώσεις και να τα εξαργυρώσεις στην Κοινωνία, το απολαμβάνεις με την αποδοχή που το απολαμβάνω εγώ. Άρα βρίσκομαι με δυο πόδια ανάμεσα στον Στρατό Ξηράς και στην Αυτοδιοίκηση: είμαι ένας Στρατιωτικός που εξελίχθηκα γρήγορα και θεωρώ τον εαυτό μου επιτυχημένο, αποστρατεύτηκα με τη θέλησή μου στα 47 μου ως Ταξίαρχος και οι έξι θητείες μου ως Δημάρχου τα λένε όλα.

Το πρότυπό μου: Η γενιά η δική μας ξεκινούσε στα ψαχτά. Ήμουν ένας πολύ καλός γιδοβοσκός με τα πρόβατά μου στο Πεντελικό. Βρέθηκα μέσα από τον Στρατό και μέσα την Αυτοδιοίκηση σε πολλούς χώρους. Δεν είχα κάποιο μέντορα, ούτε κόμμα, ούτε σύστημα για να μου δώσει το εφαλτήριο. Ο μέντοράς μου ήταν το άλογο. Ξεκίνησα την αθλητική ιππασία από τα πρώτα μου βήματα στο Στρατό, ο οποίος με αντάμειψε στέλνοντάς με στην Γαλλική Σχολή Ιππασίας για να τελειώσω την Εθνική Σχολή Ιππασίας και παίρνοντας το πτυχίο μου συμμετείχα σε διεθνείς αγώνες όπου καταξιώθηκα και παράλληλα ήμουν Πρόεδρος των Ελλήνων Προπονητών Ιππασίας.  Θα έλεγα λοιπόν ότι το επάγγελμα  που με αντιπροσωπεύει περισσότερο είναι αυτό του προπονητού Ιππασίας, το οποίο με καταξίωσε υπηρετώντας ως Προπονητής την Εθνική Ελλάδας του Μοντέρνου Πεντάθλου για 12 χρόνια γυρίζοντας όλο τον κόσμο.

Γεμάτη ζωή: Συχνά λέω και το εννοώ: Μια μέρα δική μου ένας μήνας δικός σου. Είμαι ο πιο ολιγόϋπνος άνθρωπος στη γη, που λειτουργώ καλά με τέσσερις ή πέντε ώρες ύπνου. Στα 69 μου χρόνια όλη την ημέρα με τη Χάρλεϋ γυρίζω το Δήμο μου από τη μια άκρη στην άλλη για να δω τι συμβαίνει. Ό,τι κάνει ο καθένας μας για την τρέλα του, πρέπει να το κάνει για την ψυχή του, για την Πατρίδα του, για την κοινωνία και τον Άνθρωπο. Τότε και επιτυγχάνεται ο στόχος και δεν έχει τίποτα να φοβάται γιατί υπηρετείται η προσφορά.

Πολιτικοί πάτρωνες: Έφυγα από τον Στρατό στο κολοφώνα της καριέρας μου, έχοντας υπάρξει πρώτος σε όλα τα σχολεία και τελειώνοντας την Ευελπίδων ανάμεσα στους πρώτους. Έθεσα υποψηφιότητα για ευρωβουλευτής προκειμένου να φύγω διότι, ο Στρατός σου τα δίνει όλα, σου στερεί ένα: την άποψη. Θα σας διηγηθώ μια ιστορία: Σε μια σύσκεψη στην Αλεξανδρούπολη  με έναν πολύ καλό Στρατηγό που εξελίχθηκε και σε πολιτικός, κατά τη διαδικασία της κριτικής μιας άσκησης, ο Στρατηγός είπε την θέση του κι εγώ ως επιτιθέμενος και ασκούμενος στο πεδίο των Επιχειρήσεων είπα την δικιά μου μπροστά σε ακροατήριο συναδέλφων. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης μου είπε «έχεις την άποψή σου, αλλά αυτό που είναι το σωστό, είναι αυτό που λέω εγώ». Έχοντας το θάρρος να με ρωτήσει τι ήθελα να πω, αλλά μην ξέροντας αν είχε το θάρρος να ακούσει την απάντησή μου, ως Αντισυνταγματάρχης που ήμουν του απάντησα: «Επιτρέπεται να μιλήσω ελευθέρα; Από την ώρα που η άποψη είναι αλληλένδετη με την επωμίδα, έχετε δίκιο».

Το θέμα με τον Στρατό είναι το Σύστημα, το οποίο δεν επεξεργάζεται τις καλές ιδέες για να τις προωθήσει, αλλά ισχύει και το άλλο: αν μπούμε σε αυτή τη διαδικασία αλλοιώνονται προφανώς τα βασικά χαρακτηριστικά του Στρατού που είναι η Οργάνωση, η Ιεραρχία και η Πειθαρχεία . Στην Αυτοδιοίκηση βρήκα έναν χώρο που δεν τον βρήκα πουθενά. Τον χώρο που αποφασίζεις, έχεις ένα συμβούλιο που τεκμηριώνεις τις σωστές σου εισηγήσεις με ομόφωνες ή κατά πλειοψηφία αποφάσεις, τις υλοποιήσεις και τίθεσαι στον έλεγχο των δυο βασικών φορέων  που έχει η Δημοκρατία: της Δικαιοσύνης και της Κοινωνίας. Αν αυτές οι δυο με τεκμηριώνουν τόσα χρόνια, δεν θέλω να μπω κάτω από κανενός αρχηγού τό κόμμα, ο οποίος στη  δεδομένη στιγμή θα μου πει ‘‘πρέπει για αυτό το θέμα να έχεις αυτήν την άποψη’’. Προφανώς και με πλησίασαν, αλλά θεωρώ την αυτοδιοίκηση πρώτου βαθμού ιερό χώρο που σου δίνει τη δυνατότητα ανεξάρτητα, χωρίς πατρώνους, χωρίς κατευθύνσεις παρά μόνο με την ικανότητά σου, να κάνεις σωστές εισηγήσεις, να πείθεις το Συμβούλιο και την Κοινωνία να δρομολογήσει την βελτίωση του τόπου σου.

Εχθρούς μπορεί να είχα, αλλά δεν τους έβλεπα. Προφανώς και θα υπάρχουν άνθρωποι που θα ήθελαν να έχουν αυτό που έχω.  Εκείνο που πιστεύω ακράδαντα είναι ότι ο Ηγέτης ο Δάσκαλος και η επικοινωνία είναι έννοιες που είτε τις έχεις, είτε δεν τις έχεις, και αν τις έχεις πηγαίνεις μπροστά. Και κάτι άλλο: δεν είχα και δεν έχω ποτέ ερινύες. Κοιμάμαι σε δυο δευτερόλεπτά όταν πέσω στο κρεβάτι. Ο μεγαλύτερος κριτής μας δεν είναι ο απέναντί μας, είναι ο εαυτός μας. Ο εαυτός μου δεν είχε να μου πει κάτι. Στο review της ημέρας αξιολογούμε όλοι αν έχουμε φερθεί αξιοκρατικά, με ήθος και δικαιοσύνη. Λάθη έχω κάνει πάμπολλα, λάθη αρχής όμως δεν έχω κάνει και αυτό είναι βασικό.

Συνεπής στις αρχές μου: Πριν από πολλά χρόνια έκανα μάθημα ιππασίας στους νεαρούς ανθυπίλαρχους και στη λήξη ενός τέτοιου σχολείου ο τότε Ταξίαρχος Σκυλάκος μου ζήτησε να πω δυο κουβέντες στους ανθυπίλαρχους: «Είναι πολύ μεγάλη επιτυχία για όλους εσάς να φτάσετε όσο μπορείτε περισσότερο ψηλά, να γεράσετε όσο μπορείτε περισσότερο έχοντας πετάξει από πάνω σας όσο μπορείτε λιγότερα από τα ιδανικά σας». Αυτή είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση μου. Εκείνος πάντως που δεν πετάει τα ιδανικά του θα πρέπει να τα στηρίξει με διπλωματία, με ευελιξία γιατί σήμερα ο άνθρωπος των ιδανικών που ταμπουρώνεται πίσω από αυτά και γίνεται στυφός, δεν μπορεί να λειτουργήσει μέσα στην κοινωνία. Χρειάζεται πάντα η ευελιξία για να μπορέσει το ιδανικό να το περάσει στην κοινωνία χωρίς να δημιουργήσει τους απέναντι. Αυτοσκοπός πάντως δεν είναι να μην έχεις απέναντι, αυτοσκοπός για μένα είναι η επιτυχία του στόχου, η καθαρότητα στον καθρέφτη μου και κυρίως η μόνη διάσταση που θα πρέπει να έχουν οι εξουσίες και την ξεχνάνε: η διάσταση της Ανθρωπιάς. Στα 22 χρόνια που βρίσκομαι στην Αυτοδιοίκηση η πόρτα του γραφείου μου δεν έχει κλείσει ποτέ. Είμαι δίπλα στον πολίτη που θα πάει στο Νοσοκομείο και θα μου τηλεφωνήσει, στη  θάνατο θα είμαι δίπλα του, στην ευτυχία του μπορεί να μην είμαι, αλλά θα είμαι οπωσδήποτε την ώρα που θα με χρειάζεται.

Στον αγώνα για τον τόπο και τους πολίτες δεν υπάρχει γράμμα του Νόμου, υπάρχει μόνο πνεύμα του Νόμου. Η τραγωδία στο Μάτι ήταν η τελευταία σταγόνα σ’ένα ποτήρι που είχε ξεχειλίσει. Η Πολιτική Προστασία στην Πατρίδα μας δεν λειτουργούσε ποτέ σωστά. Αυτό το σύστημα θέλει γκρέμισμα και χτίσιμο ενός άλλου. Δεν είναι δυνατόν το σύστημα Πολιτικής Προστασίας να είναι πολυπυραμιδικό. Υπάρχουν κέντρα επιχειρήσεων στην Αστυνομία, στην Πυροσβεστική, στην Πολιτική Προστασία, στην Περιφέρεια …  και όλα είναι υπεύθυνα και σβήνουν την φωτιά… αστεία πράγματα.

Μία είναι η Πυραμίδα της Εξουσίας για κάθε θέμα. Το Κράτος  πρέπει να σχεδιάσει  σε άλλη βάση: να κάνει μια Πυραμίδα, να εντάξει όλους αυτούς σ’ένα σύστημα ελέγχου και να λειτουργήσει. Ήμουν παρών στις 23 Ιουλίου και παρατηρούσα ότι διεύθυναν τις επιχειρήσεις στο Μάτι από το κέντρο επιχειρήσεων  της Διεύθυνσης Πολιτικής Προστασίας της Αθήνας. Είναι δυνατόν να μην υπάρχει αερομεταφερόμενο τμήμα Κέντρου Επιχειρήσεων ή να βρίσκεται σε λίγα λεπτά επί τόπου ώστε να εκτιμά την κατάσταση, να  βλέπει και να παίρνει αποφάσεις; Είναι δυνατόν να μην βρίσκονται στο τόπο που καίγεται μέσα σε τρία λεπτά;

Οι Στρατιωτικοί που έχουμε γαλουχηθεί μέσα από ένα πνεύμα Διοίκησης Επιχειρήσεων και σε Σχεδίαση και σε εξέλιξη ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτό το σύστημα πρέπει να αλλάξει . Απορώ γιατί μέχρι σήμερα ένας Πρωθυπουργός μ’ένα υπουργικό Συμβούλιο δεν παίρνει απόφαση ριζική για να αλλάξει το Σύστημα. Παραδείγματος χάρη: έρχονται τα χιόνια. Σε μια πόλη σαν η δική μου με 40χλμ από το Μαρούσι μέχρι τη Ραφήνα δεν έχει γίνει σαφές πού και πότε την ευθύνη έχει η Περιφέρεια, το Κράτος, ο Δήμος. Αυτά τα απλά θέματα πρέπει ένας άνθρωπος που ξέρει να μπορέσει να τα βάλει σε μια σειρά.

Περιοχές-παγίδες: Τα πράσινο που έχει απομείνει είναι μέσα στον οικιστικό ιστό. Αν γίνει η στραβή, θα θρηνήσουμε και πάλι θύματα. Μέσα σε όλα τ’άλλα πρέπει να αλλάξει και το δόγμα της πυρκαγιάς. Δόγμα μας δεν μπορεί να είναι «σβήνω τη φωτιά». Το δόγμα πρέπει να έχει την εξής σειρά: Άνθρωπος-Ιδιοκτησία –Φωτιά. Δεν μ’ενδιαφέρει αν θα σβήσει η φωτιά, μ’ενδιαφέρει να εκκενώσω την περιοχή για να μην καεί μισός άνθρωπος. Αν ξεκινούσαμε έτσι, πολύ πιθανόν να μην είχε συμβεί η τραγωδία στο Μάτι. Είναι άλλη η φιλοσοφία που εφήρμοσα στην Ντάου Πεντέλης. Κι εγώ κάηκα, αλλά δεν διανοήθηκα να καεί άνθρωπος. Εφαρμόζοντας το σύστημα, το πρώτο που σκέφτηκα δεν ήταν να μην καεί το δάσος ή τα σπίτια… αλλά πρώτα να μην καεί ένας πολίτης, μετά να μην καεί μια ιδιοκτησία και τελευταία να μην καεί το δάσος.

Πριν από τα γεγονότα στο Μάτι, ένα κλαράκι αν έκοβες στο διπλανό δέντρο σε πήγαιναν κατηγορούμενο. Σήμερα εχθρός των κατοίκων των δικών μας περιοχών είναι το πεύκο. Στο παρελθόν είχα 40 τόνους κλαδιά ημερησίως, σήμερα έχω 220 τόνους. Όλοι κόβουν τα δέντρα στα σπίτια τους σε ακτίνα δέκα μέτρων και μου λένε «κόβε Δήμαρχε» . Ευτυχώς η  Περιφέρεια μάς βοηθά και ασχολείται σωστά έχοντας μηχανήματα που κάνουν το θρυμματισμό των κλαδιών και εν συνεχεία αξιοποιούνται σε κομπόστ ή πέλετς, μια διαδικασία που απαιτεί εγκαταστάσεις και μηχανήματα γιατί αν δεν υπάρχει θα γεμίσει με σκουπίδια η χωματερή που θα καλύψει όλο το Θριάσιο Πεδίο. Εμείς ως Δήμος Πεντέλης λειτουργούμε σε αυτήν την κατεύθυνση και έτσι πρέπει να προχωρήσουμε βελτιούμενοι ακόμα περισσότερο γιατί το κάθε καλοκαίρι και ο κάθε χειμώνας μετά την κλιματική αλλαγή θα γίνουν ακόμα δυσκολότερες περίοδοι.

Μου ξέφυγε να δω τον εαυτό μου. Βρίσκομαι σε αυτή τη φάση της ζωή μου και κοιτώντας πίσω βλέπω ότι δεν έχω κάνει τίποτα άλλο από να δουλεύω οικτρά και τρομερά. Αναρωτιέμαι μήπως υπάρχει και κάτι άλλο… Αλλά και διακοπές ενός μήνα στη Ρόδο να προγραμματίσω να κάνω, σε τρεις μέρες θα επιστρέψω στη δουλειά μου. Γνωρίζω καλά τον χαρακτήρα μου στον τομέα αυτό. Θέλω να εργάζομαι.

Οι αδιαπραγμάτευτες αξίες μου είναι η τιμιότητά μου, η εργατικότητα μου, η ανθρωπιά μου.

Πατρίδα για μένα είναι το υπέρτατο αγαθό για τον άνθρωπο και αυτό για το οποίο θα ήθελα να πεθάνω.

Ό,τι μεγαλύτερο προσπαθώ να κάνω είναι να μην έχω πρόβλημα με την υστεροφημία μου. Υπάρχουν άνθρωποι που είχαν μεγαλύτερες και καλύτερες διαδρομές από τη δική μου που είναι απλή, αλλά την κατέστρεψαν στα έσχατα. «Τα στερνά τιμούν τα πρώτα» λέει η παροιμία.

Η δυσκολότερη απόφαση της ζωής μου: Την διευκόλυνε η πολιτική λειτουργία του τότε Υπουργού Εθνικής Αμύνης και ήταν ένας καριερίστας σαν εμένα στον Στρατό να πει «Τα παρατάω. Φεύγω». Σε αυτήν μου την απόφασή μου έπαιξε καταλυτικότερο ρόλο η αγάπη μου για το ιερότερο και ωραιότερο ζώο που λέγεται Άλογο: Είχα πάρα πολλά άλογα στη ζωή μου που συνδέθηκα μαζί τους σε εθνικούς και διεθνείς αγώνες. Και τώρα άλογα έχω στο κτήμα μου. Δεν θα ξεχάσω μια υπέροχη φοράδα Μαμακάς που συμμετείχα στους αγώνες. Όταν έφευγα από το Κέντρο Εκπαιδεύσεως της Σχολής Τεθωρακισμένων στη Αυλώνα, για να πάω στη Σχολή Πολέμου στη Μακεδονία, δεν μπορούσα ούτε να την χαιρετίσω, γιατί άκουγε μόνο τα πέταλα από τις μπότες μου μόλις πλησίαζα τον σταύλο και χλιμίντριζε. Κι εγώ έκλαιγα κι έφευγα. Κλαίω σπάνια, αλλά όταν κλαίω θέλω να είμαι μόνος μου…

Θα πω κάτι σκληρό για μένα που θεωρώ ότι και με βοήθησε και με κατέστρεψε:

Α) Ζω την μοναξιά εξουσίας σε όλο της το μεγαλείο. Αν θέλεις να κάνεις καλά την Εξουσία, θα βιώσεις την μοναξιά.

Β) Είμαι από  ανθρώπους που έχω τους πιο λίγους φίλους στη γη. Τρεις όλους κι όλους και δια βίου. Χαίρομαι όταν μιλώ μαζί τους.

Γ) Θεωρώ ότι η δουλειά που κάνω είναι η δουλειά της λογικής και όχι του συναισθήματος και κρατώ στο μυαλό μου τα επτά που δεν πρέπει να έχεις κατά τον Μαχάτμα Γκάντι «Πολιτική χωρίς αρχές». Προσπαθώ, λοιπόν, να κάνω τη δουλειά μου με την λογική και όχι με το συναίσθημα, το οποίο σκοτώνω πολλές φορές μπροστά στη λογική και ίσως αυτό να είναι λάθος, αλλά έχω μάθει να μην κατεβάζω το πολιτικό μου πρόβλημα κάτω από το κεφάλι μου, προσπαθώντας να πείσω και τους γύρω μου και τον εαυτό  μου ότι η Πολιτική είναι η επιστήμη της Λογικής και του συμφέροντος. Δεν θέλω ο πολίτης να επιλέγει τους πολιτικούς του ταγούς βάσει του αν είναι καλοί φίλοι ή καλοί μπασκετμπολίστες ή καλοί στην παρέα. Οι πολίτες θα πρέπει να επιλέγουν πολιτικούς με μοναδικά κριτήρια να είναι αποδοτικοί και συμφέροντες για τον τόπο. Όλες οι κοινωνίες που επέλεξαν προσωπικότητες με βάση επιφανειακά χαρακτηριστικά, απογοητεύτηκαν».

Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων 1965-1969

Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων 1965-1969

Αθλητής και προπονητής Ιππασίας

Αθλητής και προπονητής Ιππασίας

Αξιωματικός Τεθωρακισμένων

Δημοτικό Σχολείο Πεντέλης 1957-1958

1ο Δημοτολόγιο Κοινότητας Πεντέλης

1ο Δημοτολόγιο Κοινότητας Πεντέλης

Στην Εθνική Σχολή Ιππασίας της Γαλλίας

Στην Εθνική Σχολή Ιππασίας της Γαλλίας

Στη Βουλγαρία ως Στρατιωτικός Ακόλουθος

Στη Βουλγαρία ως Στρατιωτικός Ακόλουθος

Στη Βουλγαρία ως Στρατιωτικός Ακόλουθος

Στην Εθνική Σχολή Ιππασίας της Γαλλίας

 

SHARE
RELATED POSTS
Μπράβο Αλέξη, του Αλέξανδρου Μπέμπη
-thetoc.gr_1-777x437.jpg
Τα όρια του φόβου και του τρόμου, του Γιάννη Πανούση
Γιώργος Κιμούλης: η μητέρα μου μ’έμαθε να σέβομαι πλήρως την θηλυκή υπόσταση», της Τζίνας Δαβιλά

Leave Your Reply

*