Βιβλίο

Γρηγόρης Ἀζαριάδης «Τό μοτίβο τοῦ δολοφόνου», τοῦ Τάσου Γέροντα

Γρηγόρης Ἀζαριάδης «Τό μοτίβο τοῦ δολοφόνου». Ἐκδόσεις Γαβριηλίδη, 2015. 456 σελίδες σέ πολύ καλό χαρτί, ἐξαιρετική βιβλιοδεσία, ἄψογη ἐπιμέλεια.

Ἔμαθα τόν Γρηγόρη Ἀζαριάδη ἀπό κάποια λογοτεχνική ὁμάδα στό facebook. Διάβασα καλά λόγια γιά τά βιβλία του, ὁπότε ἀποφάσισα νά διαβάσω βιβλίο του, ξεκινῶντας ἀπό τό τρίτο καί προτελευταῖο του, «Τό μοτίβο τοῦ δολοφόνου».

Ἡ ἱστορία διαδραματίζεται στήν Ἀθήνα τοῦ 2012. Πάλι πρωταγωνιστεῖ ἡ ἀστυνόμος Τρύπη καί ἡ ὁμάδα της. Τώρα ἔρχονται ἀντιμέτωποι μέ τό πρωτόγνωρο γιά τά ἑλληνικά δεδομένα φαινόμενο τοῦ κατά συρροήν δολοφόνου. Κάποιος δολοφονεῖ διαφορετικούς μεταξύ τους ἀνθρώπους, διαφορετικές νύχτες, σέ διαφορετικά μέρη. Τό μόνο κοινό εἶναι ὁ ἀριθμός τῶν πυροβολισμῶν, ὁ ρυθμός καί ἡ σειρά τους. Τί θέλει νά δείξει μ’ αὐτό; Μήπως θέλει νά προκαλέσει τήν ἀστυνομία;

Ἡ πλοκή ἀποκτᾶ ἐνδιαφέρον ἐπειδή στήν ἱστορία παρεμβάλεται ὁ δολοφόνος νά μᾶς διαβάζει τό ἡμερολόγιό του. Ἄλλες φορές ἐμεῖς διαβάζουμε τίς σκέψεις του. Ἔτσι ἀβίαστα συμπεραίνουμε πώς εἶναι ὑψηλοῦ πνευματικοῦ ἐπιπέδου.

Ἡ δράση ἀρχίζει ἀμέσως. Ἡ δομή εἶναι ὅσο χρειάζεται σφιχτή. Ἔχει πλούσια περιγραφή τῶν ἀνθρώπων, πῶς ντύνονται, πῶς βαδίζουν, στάσεις σώματος, βλέμματα, ἐκφράσεις, τίκ. Μέ ξάφνιασε ἡ πολύ λεπτομερής περιγραφή τῶν διαδρομῶν πού ἀκολουθοῦν πεζοί καί ὁδηγοί, σέ βαθμό μερικές φορές κουραστικό γιά ὅσους τόση λεπτομέρεια δέν σημαίνει τίποτα ὅταν δέν γνωρίζουν τίς ἐν λόγῳ περιοχές.Ἔχει ἐνδιαφέρον τό χαρακτηριστικό τοῦ συγγραφέα νά χρησιμοποιεῖ σχοινοτενεῖς παρομοιώσεις, κατά κανόνα ἐντελῶς ἀπρόσμενες, γιά νά ἐλαφρύνει τήν ἀτμόσφαιρα σέ πιεστικές συνθῆκες. Ἕνα ἄλλο χαρακτηριστικό του εἶναι οἱ ἰδιαίτερα γλαφυρές καί ἀρκούντως λεπτομερεῖς περιγραφές τῶν ἐρωτικῶν σκηνῶν, χωρίς ὅμως ποτέ νά φτάνουν τήν πορνογραφία. Πολύ μοῦ ἀρέσει πού πάντα λέει τίς ποικιλίες τῶν κρασιῶν πού καταναλώνονται. Ὁ Ἀζαριάδης ντύνει τήν ἱστορία μέ μουσική, πολλή μουσική, ἡ ὁποία μοῦ ἀρέσει πολύ: ρόκ τῶν δεκαετιῶν 70 καί 80, καθώς καί μπλούζ.

Ὁ συγγραφέας χρησιμοποιεῖ μικρές προτάσεις, μικρά κεφάλαια. Ὁ λόγος εἶναι κοφτός, θυμίζει ἐντολές καί παραγγέλματα. Σταδιακά ἡ ἀνάγνωση ἐπιταχύνεται καί αὐξάνει τόν καρδιακό ρυθμό. Ὅλη τήν ὥρα ὁ ἀναγνώστης κατακλύζεται ἀπό πληροφορίες, ὥστε νά μήν προσέξει αὐτές πού ἔχουν σημασία γιά νά ἐντοπιστεῖ ὁ δολοφόνος.

Γιά πρώτη φορά σέ ἀστυνομική ἱστορία ἐπικεφαλής εἶναι γυναίκα. Κατά τά εἰωθότα εἶναι κι αὐτή διαζευγμένη, εἶναι ἐθισμένη στόν καφέ καί στό τσιγάρο, εἶναι πολύ ἑλκυστική καί δέν διστάζει νά ἀπολαύσει τό σέξ ὅταν γνωρίσει κάποιον ἑλκυστικό ἄνδρα.

Φυσικά ἡ κρίση τῆς ἐποχῆς δέν μπορεῖ παρά νά εἶναι ἐμφανής σέ ὅλο τό βιβλίο. Προκαλεῖ πίκρα καί θλίψη ἡ ἐναργέστατη περιγραφή τοῦ παρηκμασμένου κέντρου τῆς Ἀθήνας.

Ἡ πολλή ἀστυνομική ὁρολογία, πολλή ὁρολογία ψυχιατρικῆς καί ψυχολογίας δείχνουν πώς ὁ συγγραφέας μελέτησε  τό θέμα τῶν κατά συρροήν δολοφόνων καί τῆς ψυχολογίας τους. Ἡ ἐκτενής ἀναφορά περιστατικῶν κατά συρροήν δολοφόνων παγκοσμίως δείχνει τό βᾶθος τῆς ἕρευνας πού ἔκανε ὁ Ἀζαριάδης.

Οἱ φίλαθλοι ἀναγνῶστες θά χαμογελάσουν ὅταν διαβάσουν πώς κάποιοι ἀστυνομικοί ὀνομάζονται Διόγος, Καρπετόπουλος, Πανοῦτσος.

Ἡ ἕρευνα προχωροῦσε σάν κουτσός πού πάσχιζε νά διασχίσει λεωφόρο, καθώς τά αὐτοκίνητα ἔτρεχαν κορνάροντας δαιμονισμένα.

Ἀκόμα κι ἕνα κομμάτι ἀληθινοῦ πάγου θά ὠχριοῦσε μπροστά στό βλέμμα της.

Συνοψίζοντας, εἶναι ἕνα ἀσυνήθιστο καί ἀπρόσμενα ἐξαιρετικό ἀστυνομικό μυθιστόρημα, σέ πολύ καλή ἔκδοση, τό ὁποῖο συστήνω ἀνεπιφύλακτα!

Τάσος Γέροντας

Gerotasos

SHARE
RELATED POSTS
Κώστας Ε.Σκανδαλίδης, ο μελετητής της ποιήτριας Ήριννας [εικόνες], του Δημήτρη Γάκη [Βουλευτής Δωδ/σου]
Γαβριήλ Χαρίτος -Τζίνα Δαβιλά: «Κύπρος, το γειτονικό νησί-Το Κυπριακό μέσα από τα αρχεία του Ισραήλ, 1946-1960»-Συνέντευξη στον Παλμό της Δωδ/σου
«Το δακτυλίδι της Θεάς». Κεφάλαιο 10o: Αποκαλύψεις, του Νίκου Βασιλειάδη

Leave Your Reply

*