Ανοιχτή πόρτα ΕΥ ΖΗΝ

Για ποια Άνοιξη μιλάς;, της Δέσποινας Κοντάκη

Για ποιά Άνοιξη μιλάς;

Μίλα μου για το ζεστό ψωμί

και τη θέρμη των χεριών

όταν αγκαλιάζουν την αγαπημένη

ή τον αγαπημένο.

Κάποτε νοιώθω τα πόδια μου

παγωμένα από το κρύο.

Η χθεσινή νύχτα ήταν κόλαση

γεμάτη μυστήριους εφιάλτες.

*

Για ποιά Άνοιξη μού μιλάς;

Στο μαξιλάρι κάποιος είχε αφήσει

μια θάλασσα, δυο παλιά ποιήματα

και τα κλειδιά από έναν κήπο

που κάποτε αγάπησα.

Δεν είχα χέρια να τα μαζέψω.

Ένοιωσα ότι ήμουν πια μεγάλη

για κήπους και παλιά ποιήματα.

*

Για ποιά Άνοιξη μού μιλάς;

Ξύπνα με όταν ξημερώσει.

Κι όταν ανθίσουν οι κερασιές

γράψε μου μόνο δυο λέξεις ίσα

να θυμηθώ την τελευταία Άνοιξη

Τότε, λίγο πριν χαθούν όλα.

Να κλάψω για όλες τις θάλασσες

που ναυαγήσαμε αδαείς και μοιραίοι.

SHARE
RELATED POSTS
Αχ Δημοκρατία…, του Σπύρου Ντασιώτη
Xristos Magoutas
Από τα γέλια στα κλάματα, του Χρήστου Μαγγούτα
Γιώργος Αρκουλής
Σας αρέσει ο Φαμπρ;, του Γιώργου Αρκουλή

Leave Your Reply

*