Βιβλίο

Βαγγέλης Γιαννίσης “Ἡ σκιά”, τοῦ Τάσου Γέροντα

Spread the love

Βαγγέλης Γιαννίσης “Ἡ σκιά”. Ἐκδόσεις Διόπτρα, Μάιος 2017.

424 σελίδες σέ ἐλαφρύ χαρτί, μέτριας πρός κακῆς ποιότητας χαρτί.

Ἤδη ἀπό τόν πρόλογο ἡ ἀνατριχίλα μιᾶς Σκιᾶς κυριαρχεῖ. Σέ ὅλο τό ὑπόλοιπο βιβλίο ὁ συγγραφέας φροντίζει νά μᾶς τήν ὑπενθυμίζει μεταφέροντάς την σέ ὅλους τούς ἥρωες.

Δέν θέλω νά μπῶ σέ λεπτομέρειες τῆς ὑπόθεσης. Ἁπλῶς νά σᾶς πῶ ὅτι ἡ ἀνακάλυψη μιᾶς φρικτῆς νεκρῆς μορφῆς καθώς καί ἡ στάση της γεμίζουν μυστήριο φόβο σέ ὅσους ἀπό τό προσωπικό τῆς ἀστυνομίας δοῦν τό πτῶμα. Μιά ἔντονη ἐντύπωση πώς κάποιος τούς ἀκολουθεῖ καί πώς μιά μυρωδιά θανάτου, πτώματος κυριαρχεῖ ὅπου πηγαίνουν. Ἄλλα δύο πτώματα, στά ὁποῖα ἀνιχνεύονται ἴδια σημάδια, δυσκολεύουν τό ἔργο τῆς ὁμάδας τοῦ Ἄντερς Οἰκονομίδη. Καί ἡ Σκιά εἶναι διαρκῶς παρούσα, τόσο μέσῳ μιᾶς ἀπό τίς πέντε αἰσθήσεις, ὅσο καί τῆς ἕκτης. Φυσικά στό τέλος τό μυστήριο θά λυθεῖ, ὁ ἔνοχος θά βρεθεῖ, ὅλα τά ἐρωτήματα θά ἀπαντηθοῦν. Καί ὅπως πάντα, ὅλα διαδραματίζονται στό Ἔρεμπρο τῆς Σουηδίας, περίπου 200 χιλιόμετρα δυτικά τῆς πανέμορφης Στοκχόλμης.

Ἕνα πολύ ἐνδιαφέρον στοιχεῖο τοῦ βιβλίου εἶναι πώς ἡ περιγραφή τῆς ζωῆς τῶν πρωταγωνιστῶν ἀστυνομικῶν ὅταν βρίσκονται ἐκτός ὑπηρεσίας καταλαμβάνει πολλές σελίδες. Ἐκεῖ ὁ Γιαννίσης ἀφήνει στήν ἄκρη τήν ἀστυνομική πένα καί πιάνει τήν κοινωνική. Κι αὐτό τό κάνει μέ τήν ἴδια τέχνη, ὥστε ἡ ἀνάγνωση νά γίνεται μέ λιγότερους χτύπους τῆς καρδιᾶς, ἀλλά μέ τόν ἴδιο ρυθμό γυρίσματος τῶν σελίδων.

Μέ ἐντυπωσίασε ἡ βαθειά γνώση τοῦ συγγραφέα γιά τή σκανδιναβική μυθολογία καί τίς τελετουργίες της, ἀλλά καί γιά τήν death metal μουσική. Εἶναι πρός τιμήν του το ὅτι στό τέλος τοῦ βιβλίου εὐχαριστεῖ ὀνομαστικά ὅλους ἐκείνους πού τόν βοήθησαν μέ τίς γνώσεις τους καί τίς διορθώσεις τους νά γράψει αὐτό τό πραγματικά πολύ καλό βιβλίο. Τόσο καλό πού τό ξεκίνησα βράδυ Παρασκευῆς καί τό εἶχα τελειώσει πρίν τό μεσημέρι τοῦ Σαββάτου.

Γιατί νά διαβάσω Νέσμπο ὅταν μπορῶ νά διαβάσω Γιαννίση; Καί οἱ δύο μοῦ μιλοῦν γιά φόνους στή Σκανδιναβία. Ἀλλά ὁ δεύτερος, ἐκτός ἀπό τό πολύ οἰκεῖο σέ μένα κομπολόι, βάζει πολύ περισότερη ἀνθρωπιά στούς ἥρωές του. Ἀναφέρω γιά παράδειγμα τή σχέση Ἄριελ-Μπόζινταρ (ὅταν διαβάσετε τό βιβλίο θά καταλάβετε τί ἐννοῶ) ἤ τήν ἤρεμη δύναμη μέ τό ὄνομα Λίσμπετ.

Σημείωσα δύο ἀποσπάσματα:

Ἴσως μέ τά χρόνια νά γινόμαστε περισσότερο ἰδιότροποι παρά ὤριμοι.

Ἐκτός κι ἄν αὐτή ἦταν ἡ κανονικότητα τῆς ἀνθρώπινης φύσης, ἡ βία, καί μέ κάποιον τρόπο ὁ ἄνθρωπος εἶχε καταφέρει νά ξεγελάσει γιά μερικές χιλιάδες χρόνια τό βασικό του ἔνστικτο δημιουργῶντας κοινωνίες.

Καί μιά χαριτωμένη αὐτοαναφορά:

Συζητάει ὁ Ἄντερς μέ τή σύζυγό του γιά νά γράψει ἕνα βιβλίο κι ἐκείνη τόν ρωτάει ποιό θά ἦταν τό θέμα.

“Ἕνας συνηθισμένος οἰκογενειάρχης ἀστυνομικός, ὁ ὁποῖος ἐξιχνιάζει ἐγκλήματα σέ μιά μικρομεσαία σουηδική πόλη”, τῆς ἀπάντησε ὁ Ἄντερς.

Καί ἡ Λίσμπετ τοῦ λέει: “Νομίζω σέ πρόλαβε ἄλλος”.

Τάσος Γέροντας

Gerotasos


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Κληρονομιά ανεκτίμητη τα βιβλία των Κοντολέων-Παυλίδη “Δον Κιχώτης” και “Γίγαντας Γαργαντούας”, της Τζίνας Δαβιλά
19 Δεκεμβρίου 1843: κυκλοφορεί η “Χριστουγεννιάτικη Ιστορία” του Εμπενίζερ Σκρουτζ
photo.jpg
«Έλα τώρα τέλειωνε!» [Κέδρος]: Κριτική βιβλίου, του Μάνου Κοντολέων
1 Comment
  • chris
    19 Μαΐου 2018 at 17:06

    Θα διαφωνήσω γιατο Νέσμπο. Δεν βγάζει λιγότερη ανθρωπιά στους ήρωές του.

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.