Χωρίς κατηγορία

Αποχαιρετισμός σε μια καρδιά βελούδινη, του Δημήτρη Κατσούλα

Δημήτρης Κατσούλας

Δημήτρης Κατσούλας

 

Τα χρόνια τους είναι μετρημένα, κάπου ανάμεσα δεκαπέντε έως είκοσι. Από την πρώτη στιγμή αφοσιώνονται στ’ αφεντικά τους που αποφασίζουν να τα υιοθετήσουν, να τους παρέξουν μια ζεστή γωνιά για το χειμώνα κι ένα δροσερό δεντρί για το καλοκαίρι παραμένοντας πιστά έως το τέλος της ζωής τους σε αυτά. Λες και γνωρίζουν επακριβώς την ώρα που θα γυρίσεις στο σπίτι από τη δουλειά βγαίνουν στην εξώπορτα και καθισμένα υπομονετικά μέσα σε οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες θα είναι εκεί για να σου δώσουν το πόδι τους, να σε χαιρετήσουν, να σε συνοδεύσουν από το πλάι γλείφοντας με ιδιαίτερη προσοχή τα παπούτσια σου, να περιμένουν ακόμα και τη στιγμή που θα πλύνεις τα χέρια σου καθόσον ετοιμάζεσαι να καθίσεις στο τραπέζι για φαγητό. Δεν παραπονέθηκαν ποτέ, κοιτούν πάντα ήρεμα μέσα από τα υγρά τους μάτια, χαίρονται για τις χαρές σου, λυπούνται για τις λύπες σου, ζουν πραγματικά την απώλεια ανθρώπων με θρήνους πάνω από τα μνήματα, ακολουθούν το βλέμμα σου που πέφτει στην τηλεόραση, αντιλαμβάνονται τον κέρσορα του υπολογιστή όταν αρχίσεις να σκαρώνεις κείμενα, έρχονται ως εφησυχασμός να σβήσουν τυχόν αντάρες από τα διαδραματιζόμενα της ζωής γεγονότα, σε μαθαίνουν να συγκρατείς τον πόνο, σε ελέγχουν έτσι ούτως ώστε να μη σου επιτρέπεται να τον μετατρέψεις σε μίσος, μας θέλουν κοντά τους όταν αρρωστήσουν, προτιμούν την αγκαλιά μας όταν έρθει η ώρα τους να ξεψυχήσουν.

Μας παρέχουν μοναδικές ευκαιρίες ζώντας ανάμεσά μας, δείχνοντας μας πάνω από όλα το δρόμο να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, πονόψυχοι άνθρωποι στον διπλανό μας, αρωγοί και βοηθοί σ’ εκείνους που η ζωή επέλεξε μέσα από τους μηχανισμούς της να τους πετάξει στον δρόμο με ο, τι αυτό συνεπάγεται.

Κι όμως, παρά τη στοργή του κόσμου που έχουν εξασφαλίσει, παρά το ότι παντού είναι αξιαγάπητα υπάρχουν και μερικοί – ευτυχώς ελάχιστοι – που εξακολουθούν να παραμένουν αδιόρθωτοι και κυνικοί απέναντί τους μη διαθέτοντες το αισθητήριο της αγάπης και της  κατανόησης προς τους φίλους μας τα ζώα. Αλήθεια, πώς να ξεχάσει κανείς εκείνο το χαμίνι του δρόμου όπου τις προάλλες προσπαθούσε με το ζόρι να βάλει έναν σκύλο μέσα σε κάδο απορριμμάτων εκπληρώνοντας με αυτό τον τρόπο το έτερον ήμισυ του κακεντρεχούς χαρακτήρος του;

Σε εσένα Kobo, σ’ εσένα ευλογημένο μας πλάσμα όπου χθες αργά προς το απόγευμα μας παρεκάλεσες να κάνεις την τελευταία σου βόλτα καθήμενος στο πίσω μέρος της μηχανής κρατώντας σφιχτά από τις πλάτες την Μάριον αποχαιρετώντας με τα υγρά μισόσβιστα μάτια σου από εκεί κόσμους που διάβηκες και ραχούλες που αγνάντεψες, φίλε μας πολυαγαπημένε και αναπόσπαστο μέλος του σπιτιού μας, σ’ ευχαριστούμε για όλα όσα μας έμαθες και δύσκολος να ξέρεις ο αποχωρισμός μας τώρα…

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του. 

  The article expresses the views of the author  

 iPorta.gr

SHARE
RELATED POSTS
Σεμινάρια για την Τέχνη της Γραφής διαδικτυακά από τον Άρη Μαραγκόπουλο
Why Is School Excelled in by Asians
Η Ενσωμάτωση της Δ/σου, το F16 και τα αντικρουόμενα συναισθήματα – βιντεοπροβολή

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.