Ανοιχτή πόρτα

Ένα κερδισμένο χαμόγελο, της Δέσποινας Κοντάκη

Ξύπνησα με μια σκέψη.

Αναβοσβήνει μέρες τώρα στο κεφάλι μου.

Συνάφεια,  Συνοχή, πες στο όπως θες.

Πέρα από τα νεύρα σ’ εκείνο το όνειρο της νύχτας για εκείνη τη γυναίκα που ακούω συχνά στην πραγματική ζωή να τα κάνει ολα τέλεια.

(Άλλο θέμα αυτό θα μου πεις. Μάλλον όχι και τόσο)

Όπως πάντα σκέφτομαι πολλά πράγματα μαζί.

 

Ψάχνω τη συνάφεια. Ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις.

Σ έπιασα πολλές φορές άλλα να λες κι άλλα να κάνεις. Δεν έχει καθόλου να κάνει με τη συνέπεια αυτό για το οποίο μιλώ.

 

Το έζησα πολλές φορές.

«Τα λόγια από τις πράξεις απέχουνε πολύ”

 

Ποιός θέλει ανθρώπους τέλειους;

Ποιός θέλει την τελειότητα σ έναν άνθρωπο;

Αυτό που θέλω είναι να είμαστε οι λέξεις μας.

Δεν θέλω να είσαι τέλειος.

Θέλω να είσαι ανθρώπινος. Με τις αδυναμίες και τα λάθη σου.

Ναι. Με τα λάθη σου. Και να παρουσιάζεσαι όπως είσαι στ αλήθεια.

 

Πάντα με γοήτευε η τελειότητα τού μηδέν.

Ένας κύκλος που κλείνει. Κύκλοι που κλείνουν. Όμορφα καθαρά μηδενικά.

Και πάμε πάρα κάτω.

Για τα επόμενα. Δίχως γκρίνιες.

Ακόμα και στο τέλος μιας κατάστασης, ψάχνω τη συνάφεια.

Αυτό που είμαστε, να συνεχίζει να είναι με κάθε κατάσταση που ζούμε. Δίχως να μεταβάλλεται ο χαρακτήρας.

 

Τί σκέφτομαι πάλι;

Έξω από τις κουρτίνες  με τις πεταλούδες, μάλλον είναι καλοκαίρι.

Δεν βλέπω. Ακούγεται ένα αεροπλάνο να περνά.

Πρέπει να σηκωθώ.

Τη χθεσινή νύχτα την μέτρησα με πέντε τσιγάρα. Δεν είχα άλλα. Τα κάπνιζα σαν να ήταν ιεροτελεστία.

 

Από την μεριά της θάλασσας ακούγεται ο βοριάς.

Η θάλασσα μπαίνει από το ανοιχτό παράθυρο που μένει ανοιχτό πολλές φορές και τον Χειμώνα.

Χρειάζομαι πάντα καθαρό αέρα.

Η θάλασσα μπαίνει με την αλμύρα της και με νοτίζει. Μου φρεσκάρει τον εγκέφαλο.

 

” Στον καθρέφτη μου βλέπω μια παράξενη θάλασσα

στ` ακροδάκτυλα  σπάζουν οι λέξεις”

 

Με λόγια δεν αλλάζει τίποτα.

Πάντα θα ξυπνάμε με ένα μικρό κενό στο στομάχι να μας φέρνει ζάλη.

Πόσο κοστίζει η αλήθεια; Πόσο κοστίζει να είσαι αυτό που λες ότι είσαι; Και οι πράξεις σου να είναι ανάλογες του χαρακτήρα σου;

 

Κι όμως είναι τόσο απλά όλα και είναι τόσο σπουδαία η ζωή.

Κι εγώ σηκώνομαι να ανοίξω τις κουρτίνες και να φτιάξω καφέ.

Ίσως να μου πεις: και τί νομίζεις ότι κερδίζει κάποιος με το να βαδίζει κατά γράμμα του χαρακτήρα του;

 

Τί κερδίζεις;

Ίσως μόνο ένα χαμόγελο χωρίς προσπάθεια, κοιτώντας αυτό το πρωινό την καινούρια αυτή ημέρα που ξημέρωσε.

η εικόνα προφίλ της Δέσποινα Κοντάκη Τσιριγώτη

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.   

The article expresses the views of the author      

iPorta.gr 

SHARE
RELATED POSTS
Ένας άλλος κόσμος, της Δέσποινας Κοντάκη
panagia_thalasinh-andros.jpg
Ο Homo Sapiens διαχρονικός ικέτης, του Αννίκερι [Άνδρος]
PANELLADIKES.jpg
Θέμα Έκθεσης Πανελλαδικών 2016: «η Φιλία” του Παπανούτσου (Πρακτική Φιλοσοφία)

Leave Your Reply

*