Ανοιχτή πόρτα

Άνθρωποι Ξωτικά (για σένα μαμά), της Δέσποινας Κοντάκη

Spread the love
  • 49
    Shares

Κάποτε ναι. Ήταν κάτι παράξενοι παιδικοί χειμώνες.

Δεν χωρούσαμε πουθενά στο μέλλον. Η ανασφάλεια μας έκοβε τα πόδια… Ξένα χέρια φρόντιζαν την εύθραυστη παράξενη ομορφιά της. Ο φόβος έκανε την καρδιά μας να φτερουγίζει σαν πληγωμένο πουλί.

Πίσω από τις παιδικές ζωγραφιές, κοίταζα το βλέμμα της κι αναρωτιόμουν:

Έτσι πρέπει να κοιτούν οι άνθρωποι; Με τόση θλίψη;

Γιατί δεν μιλάς μαμά; Γιατί δεν αντιδράς στο άδικο; Γιατί δεν προστατεύεις την ψυχή σου;

Κι ύστερα άλλα χέρια, κι ύστερα ερωτήσεις βροχή και απαντήσεις ασαφείς.

-…..και ποιός έφτιαξε τα πουλιά;

-…..ο Θεός.

-….και τον βάτραχο;

-…..ο Θεός.

-…και τις πεταλούδες;

-…ο Θεός.

-…και τον Θεό;

-…….α, μη με ζαλίζετε άλλο….

Φοβόμουν. Όλα ήταν αβέβαια μπροστά μας.

Αργότερα έμαθα πως  “ο φόβος δεν έχει ψυχή”

Κι έλεγα πως οι λέξεις μας πρέπει να προσγειώνονται σε αγκαλιές και χέρια που ξέρουν να χαϊδεύουν ανοιχτά τραύματα.

Που αναγνωρίζουν το άρωμα της ομορφιάς από όπου το φέρνει ο άνεμος. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Δεν έχει. Γι αυτό καλύτερα να μένεις μακριά.

Η μια πληγή να μην ακολουθεί την άλλη.

Τις απαντήσεις πάντα μόνοι τις βρίσκουμε. Και τις ερωτήσεις, πιο μόνοι.

‘’Δεν θα αφήσω τη ζωή να με κάνει πιόνι’’

Αυτό το λες σφίγγοντας τις γροθιές. Παίρνεις από μικρός το χρίσμα αν είσαι εκλεκτός των θεών.

Ακούς εσύ παράξενη γυναίκα;

Χάπια, σιωπή. Κι ύστερα ξαφνικά ένα γέλιο σαν γάργαρο νερό. Το γέλιο σου. Και το δικό μας.

Γελούσες τόσο όμορφα.

Δεν σε θυμάμαι ποτέ να κλαις. Δεχόσουν με μια στωικότητα σχεδόν τα πάντα.

Και τον καρκίνο έτσι την αντιμετώπισες. Μέσα στα νοσοκομεία με μαστεκτομή και χημειοθεραπίες μας έλεγες: Γιατί με πάτε συνέχεια στους γιατρούς; Θα με βλέπει κι ο κόσμος και θα νομίζει ότι έχω καμιά κακιά αρρώστια…

……………………………..

-Μέσα στο κεφάλι έχω ουρανό.

Και στη γλώσσα κεραυνούς μεγαλώνω.

Στα χέρια χαϊδεύω αστραπές-

Το είπα κάποτε και το έκανα. Ακούς εκεί που είσαι;

Εγώ δεν θα αφήσω τη ζωή να με γ@μ@σει όπως την άφησες εσύ μαμά.

Σ αγαπάω. Και θα ήθελα κάποτε να ξέρω αν ήταν όντως στωικότητα ή μια διαβολεμένη παράξενη δύναμη αυτή η σιωπή σου. Για να γίνουμε εμείς τα παιδιά σου δυνατά.

Καλή αντάμωση μαμά.

η εικόνα προφίλ της Δέσποινα Κοντάκη Τσιριγώτη

  • 49
    Shares
SHARE
RELATED POSTS
… Ένα δύσμορφο μωρό …, του Μάνου Στεφανίδη
Βαν Γκογκ, ένας άγιος για μια θρησκεία χωρίς θεό, του Μάνου Στεφανίδη
Ένα έγκλημα [και] στη Βόρεια Εύβοια, της Άντας Γανώση

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.