Εγγραφείτε στο Newsletter

5 άσσοι για την πόρτα

24/05
2013
08:14

Ιωάννης Χουρδάς: αποδράσεις από την καθημερινότητα: καλό ή κακό;

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)
Προετοιμασία για εκδρομή, γιορτή, βραδιά με φίλους, γενέθλια. Εγώ μελαγχολώ, αγχώνομαι. Προσπαθώ να νιώσω χαρούμενος, όπως όλοι οι άλλοι νιώθουν ή τουλάχιστον αυτό δείχνουν, αλλά δεν τα καταφέρνω. Κρύβομαι πίσω από το δάκτυλο του «πρέπει» και νομίζω πως δεν φαίνομαι.Έχω την αίσθηση, κοιτώντας γύρω μου, πως έρχεται κάτι το σημαντικό που θα με βρει απροετοίμαστο. Νοιώθω πως κάτι πρέπει να κάνω, κάτι πρέπει ν’ αλλάξω. Αυτό που προσδοκώ πράγματι είναι πολύ σημαντικό, σχεδόν μη ρεαλιστικό. Ανοίγω την τηλεόραση, ως καθρέφτη του φυσιολογικού, και ψάχνω απαντήσεις. Βλέπω τις διαφημίσεις, τα σήριαλ και κάνω συγκρίσεις, κάνω συγκρίσεις και νοιώθω μειονεκτικά.

Όχι! Δεν είναι εδώ η λύση και αποφασίζω να στρέψω την προσοχή μου στους δικούς μου ανθρώπους. Τελικά μου γεννιέται η αίσθηση πως καταπιέζω τις επιθυμίες μου, ενώ πιέζομαι για κοινωνικοποίηση.

Όλα αυτά είναι τόσα πολλά και νοιώθω κουρασμένος, σωματικά κουρασμένος. Πίστευα πως η απόκλιση από το συνηθισμένο μου πρόγραμμα θα με ξεκούραζε, αλλά έκανα λάθος. Τελικά η ρουτίνα μ’ αρέσει και κοστίζει λιγότερο.

Έχω αρχίσει να βιώνω τη μελαγχολία ως αντίδραση σε ό,τι με περιβάλλει και αντιμετωπίζω τις ψυχοφθόρες αλλαγές της καθημερινότητας νοσταλγώντας. Πιστεύω πως η νοσταλγία με συνδέει με το προσωπικό μου παρελθόν και είναι ο φάρος της διαχρονικής ύπαρξης του «Εγώ» μου.

Με αφετηρία αυτό το «Εγώ», λοιπόν, ανασυντάσσομαι. Μέσα στη φλυαρία των άλλων και των προσδοκιών, κλέβω χρόνο για μένα κάνοντας πράγματα απλά, πράγματα αργά, πράγματα δικά μου.

Κοιτάζω «μέσα» μου και βλέπω το «μέσα» και των άλλων. Ξέρω τι χρειάζονται, πάντα το ήξερα και τώρα βλέπω πως η στέρησή τους κατατρώει κι εμένα. Απλώνω το χέρι και δίνω κάτι από το δικό μου «Εγώ», από το δικό μου «Έχω». Έτσι σιγά – σιγά ξυπνάω, χαίρομαι μέσα στη μελαγχολία μου.

Βλέπω ότι μπορώ να το κάνω. Δεν χρειάζονται μεγάλες προσδοκίες, αλλά συνειδητοποίηση των ορίων. Τώρα ξέρω και μπορώ να κινούμαι χωρίς να απογοητεύομαι και παίρνω θάρρος για να ονειρεύομαι.

Τώρα πια δεν είμαι μόνος, δεν είμαι γιατί μίλησα για τη μοναξιά μου. Αυτή τη μοναξιά που την μοιράζομαι.

Τελικά μπορεί να μην ελέγχω τι θα συμβεί, αλλά μπορώ να καθορίσω το πώς θ’ αντιδράσω σ’ αυτό το κάτι που μου συμβαίνει.


Ιωάννης Χουρδάς
επικοινωνείστε: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
 
 
 

Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια