Εγγραφείτε στο Newsletter
14/05
2017
00:21

Για τις μανούλες που έφυγαν, της Τζίνας Δαβιλά

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(207 ψήφοι)

 

 

 

 

 

Τζίνα Δαβιλά

 

PANE_DI_CAPO_Plaino.jpg

 

         Pane di capo σε Ανάληψη, στάδιο Διαγόρας και Ασγούρου 

και Pane di capo delivery: 224100-3600. Πάντα κοντά σου!  

 

 

 

 

 

jasmine_1.jpg

 

 

Φαντάσου να μην μπορείς να πεις «μανούλα μου, χρόνια σου πολλά».


Φαντάσου να μην έχεις προφτάσεις να την γνωρίσεις.


Σκέψου να είναι από καιρό λυτρωμένη από τα γήινα και συ να την αναζητάς σε λευκά μάρμαρα, λιβάνια και χλωμές φωτογραφίες.


Σκέψου να σ’έχει ξεχάσει από καιρό, γιατί το Alzheimer σας χτύπησε την πόρτα. Σας χτύπησε γιατί για κείνη είναι θολότητα και κενό, για σένα είναι πόνος.


Πριν από λίγα χρόνια, ο Κωνσταντίνος μού είπε: «Άλλο να χάνεις το πατέρας σου, άλλο να χάνεις την μάνα σου. Η μάνα είναι ξεριζωμός από τον κόσμο σου. Θανατώνεται ο ομφάλιος λώρος σου, η σύνδεσή σου με την ζωή που σου έδωσε πνοή».


Ο Κωνσταντίνος μου δάκρυσε. Άλλο πράγμα η μάνα, άλλο ο πατέρας.


Έχω ζήσει την απώλεια του πατέρα μου. Στα 26 μου.


Θέλω να αργήσει πολύ η απώλεια της μάνας μου. Σήμερα είναι 72.


Κι ας ξέρω πως ακόμα προσπαθώ να ξεφορτωθώ ό,τι άθελά της μου σφήνωσε στο κεφάλι.

 

Όλα όσα «μάτωσα» για να απενδυθώ.


Για να ξορκίσω το κακό, είχα γράψει ένα κείμενο για τα χέρια. Την είχα στο μυαλό μου. Με τρομάζουν τα ακίνητα χέρια. Αυτά που από την δημιουργία πάγωσαν στην ακινησία.


Για την Μπεττούλα μου που μου είχε κολλαριστούς τους γιακάδες στη σχολική ποδιά.


Για τα σουβλάκια που μου έφερνε στο διάλειμμα του σχολείου.


Για το σταύρωμα που μου έκανε κάθε βράδυ για να κοιμηθώ ήσυχα.


Για τα γλυκά που μοσχομύριζαν στο σπίτι.


Για την υπερπροστατευτικότητα που μου έσπαγε τα νεύρα.


Για την υπερβολή της στο άγχος, στην μουρμούρα, στην τελειότητα.


Για κείνη την παιδική, καρό κουβέρτα στις αποσκευές μου, όταν...


Στάθηκα ευλογημένη γιατί αγαπήθηκα και από τους δύο τους και μπορώ να αγαπήσω. Βαθιά και με ειλικρίνεια πολλούς και όσους το αξίζουν με δοτικότητα σπάνια.


Αν για όποιο λόγο σήμερα νοιώθεις κάπως… αδέσποτο… γιατί η μανούλα σου δεν σε ακούει, δεν σε καταλαβαίνει, νοιώθεις ότι δεν υπήρξε αυτό που ονειρευόσουν, δεν πλησιάζει καν αυτό που εννοούμε ως μάνα, νοιώθεις πως δεν πρόφτασες να της πει ό,τι θα ήθελες … γράφω τούτο κείμενο. Γιατί είναι ευλογία να νοιώθεις. Με ή χωρίς αντίκρισμα.

 

Είναι ευλογία να λυπάσαι, όταν δεν υπάρχει.


Είναι ευλογία να θυμώνεις γιατί σου έφυγε, σου άφησε κενά, δεν σε καταλαβαίνει πια.


Για κείνο το «αχ! μανούλα μου» που σου βγαίνει αυθόρμητα σε μικρές, καθημερινές στιγμές.


Κράτησε την εικόνα της μάνας σου ως δίχτυ ασφαλείας, είτε κατάφερε, είτε όχι να είναι αποτελεσματική στο ρόλο της, γιατί εσένα σου έδωσε τη ζωή. Και άφησε την από κει που είναι να σου στέλνει την ευλογία ή την συγγνώμη της.


Γιατί είτε έτσι, είτε αλλιώς, μέσα από σένα, ζει.


Υγ: η μουσική πάντα λειτουργούσε μέσα μου καταλυτικά. Για τις όποιες εικόνες γεννηθούν αυτό που ακολουθεί.

 

* Το άρθρο δημοσιεύθηκε και στο protagon.gr το 2015

 



Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια