Εγγραφείτε στο Newsletter

5 άσσοι για την πόρτα

15/04
2013
01:20

Ιστορίες Μητρότητας: το δικό μου θαύμα!

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 

 

 

 
Παντρεύτηκα το 1988. Μετά από ένα χρόνο, ανακάλυψα ότι κάτι δεν πάει καλά. Επισκέφτηκα τον πρώτο γιατρό και δεύτερο και τρίτο…και άρχισε ο γολγοθάς.

 

Ο τελευταίος γιατρός με παρακολουθούσε στη Ρόδο για τέσσερα ολόκληρα χρόνια.
Θυμάμαι ορμόνες, ορμόνες, ορμόνες. Επιμένω. Με βλέπει ένας πολύ καλός επιστήμονας: «Τι κάνεις ακόμα εδώ, κοριτσάκι μου; Φύγε για την Αθήνα, άδικα παλεύεις. Όλες μετά από ένα χρόνο να φεύγετε,  αν δεν γίνεται τίποτα εδώ».

 

 
Και ξεκινάω Αθήνα. Πηγαίνω σε ένα καλό κέντρο εξωσωματικής, κάνω διαγνωστική λαπαροσκόπηση και μου βρίσκουν και τις δύο σάλπιγγες τελείως κλειστές! Για τέσσερα χρόνια έπαιρνα άδικα τις ορμόνες. Και οικονομικά τιναχτήκαμε στον αέρα. Μου ανοίγουν τις σάλπιγγες. Με πληροφορούν πως μένουν ανοιχτές μόνο για 3-4 μήνες,  ίσως τα κατάφερνα και χωρίς εξωσωματική. Δυστυχώς δεν…

 

Κάνω την πρώτη εξωσωματική, παθαίνω υπερδιέργεση. Πόνος, κλάματα, φτάνω μέχρι το τέλος  χωρίς αποτέλεσμα. Κάνω δεύτερη μετά από ένα χρόνο, παίρνω πολύ χαμηλή β’χοριακή και μου λένε πως δεν πάει καλά. Πράγματι, αρχίζουν οι αιμορραγίες. Το χάνω.

 

 
Κάνω τρίτη εξωσωματική. Ξανά αιμορραγίες. Νοιώθω το έμβρυο να φεύγει από μέσα μου, βλέπω ένα μέγεθος σαν αχλάδι. Ξανά, ξανά και ξανά. Το έμβρυο εκεί που πήγαινε να πέσει,  ξανανέβαινε. Υπήρχε και δεύτερο έμβρυο,  το οποίο είχε πιαστεί στην σάλπιγγα. Επείγον ταξίδι στην Αθήνα, πάντα με συναισθήματα πανικού. Μπαίνω στο Λητώ τα μεσάνυχτα. Για συμπαράσταση η αδελφή μου είναι κοντά μου.

 

Τραγικό το πρωινό που ακολουθεί. Βρίσκομαι μόνη στο θάλαμο αναμονής, πριν το χειρουργείο. Ήμουν αναγκασμένη να  σκοτώσω αυτό που είχα μέσα μου και λαχταρούσα να αποκτήσω. Έξω από το τζάμι ακούγονται τα κλάματα των νεογέννητων μωρών. Κοντεύω να καταρρεύσω. Έκλαιγα τόσο πολύ. Με κοίμησαν μπουκωμένη από τους λυγμούς. Καταλάβαινα τα πάντα, χωρίς να μπορώ να αντιδράσω, ήμουν σαν παράλυτη.

 

 
Ξεκινώ νέα προσπάθεια. Χρήματα δεν υπάρχουν πια. Έπρεπε  να δουλέψουμε έναν ολόκληρο χρόνο για να κάνουμε την επόμενη προσπάθεια. Είχα πολλή κακή ψυχολογία, είχα χάσει το νόημα της ζωής. Γίνονται κι άλλες προσπάθειες, φτάνουμε στην έκτη, στην έβδομη εξωσωματική. Εκεί πια αναμετριέσαι με τον εαυτό σου και με τον Θεό σου. Δεν ξέρω αν πιστεύω πια. Νοιώθω ανισορροπία.  Ζητούσα κάτι να πιαστώ, να ξαναρχίσω να ελπίζω. Τάματα, μοναστήρια και υπόσχομαι πως αν ποτέ… θα το βαπτίσω στην Παναγιά Τσαμπίκα (Ρόδος) και θα το πω «Μιχαήλ-Άγγελο». Και πάνω που χάνω την πίστη μου και έχω καταρρεύσει, οι συγκυρίες μου αποδεικνύουν πως όταν υπάρχει η πίστη, γίνονται θαύματα. Συγκυρίες με πάνε στη Μονή της Τσαμπίκας. Με πιάνει σύγκρυο και ασταμάτητο κλάμα, όταν μπαίνω στον ναό. Μια γυναίκα με κοιτά και λέει προφητικά: «Την επόμενη φορά που θα έρθεις εδώ, θα έχεις φουσκωμένη κοιλίτσα». 

 

Τα επόμενα Χριστούγεννα είχα τον Άγγελό μου. Το ήξερα πως θα γεννιόταν. Ήταν όνειρο; Ήταν όραμα; Είδα τον Πανορμίτη, με το πρόσωπο αγαπημένου μας φίλου, να με διαβεβαίωνει πως είναι κοντά μου. Φωτισμένο πρόσωπο και χαμογελαστό. «Εδώ είμαι, εσύ δεν με βλέπεις», είχε πει. Κάθε φορά που το θυμάμαι, ανατριχιάζω. Τώρα πια έχω δύο: τον Άγγελό μου και τον Αρχάγγελο που τον προσέχει.

 

 
Η δική μου ιστορία είναι αφιερωμένη σε όλες τις γυναίκες, που έχουν χάσει την πίστη τους. Τις παρακαλώ να την ξαναβρούν, γιατί τους αξίζει.

 


 
 

 

Επιμέλεια-Διαχειριστική ομάδα του  mitrotita.gr
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ιστορίες Μητρότητας: η ώρα 10 το πρωί
Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια