Εγγραφείτε στο Newsletter

5 άσσοι για την πόρτα

23/04
2013
23:55

Ιστορίες Μητρότητας: «Δε θα πάψω να ονειρεύομαι»

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, το πιο γλυκό όνειρο μου ήταν αυτό της μανούλας. Τότε είχα για παιδιά μου τις κούκλες μου που στον ελεύθερο χρόνο μου τις περιποιόμουν σαν μωρά. Τις τάιζα, τις έπλενα ,τι άλλαζα ….προετοίμαζα τον εαυτό μου για την υλοποίηση του στόχου.

Ως έφηβη, αναρωτιόμουν αν θα έβρισκα αυτόν…τον κατάλληλο άνθρωπο, που θα συμμεριζόταν τον πόθο μου και θα στεκόταν αρωγός στην ανατροφή των παιδιών μας. Σε αυτή μου την αγωνία η ζωή με αντάμειψε απλόχερα. Ο άνθρωπος που παντρεύτηκα ήταν και είναι ότι ακριβώς οραματίστηκα. Το στήριγμά μου στα εύκολα, αλλά και τα δύσκολα, η αδελφή ψυχή μου. Κοινοί οι στόχοι, κοινές οι ανησυχίες. Η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου ήταν ο γάμος μας.

Και οι προσπάθειες, για την απόκτηση του παιδιού μας ξεκίνησαν χωρίς όμως το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ήταν μεγάλο το σόκ όταν συνειδητοποιήσαμε ότι ανήκουμε στην κατηγορία των υπογόνιμων. Ήταν κάτι που πρωτόγνωρο για μας. Άγνωστες για μένα αλλά και για τον άντρα μου οι λέξεις σπερματέγχυση, εξωσωματική.

Εμπρός στα μάτια μας ανοίχτηκε ένας κόσμος άχαρος, σκληρός, δύσβατος με πολλά εμπόδια να κάνει αβέβαιη την επίτευξη του ονείρου μέχρι και σήμερα.

Πριν έξι χρόνια ξεκινήσαμε χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις, με γνώμονα την αγάπη μας, την υπομονή και επιμονή μας. Κοιτούσαμε μπροστά με την ελπίδα ότι όλα τα εμπόδια θα υπερπηδηθούν και σύντομα θα τα καταφέρναμε.

Ξεκινήσαμε με γνωστό μαιευτήρα τις σπερματεγχύσεις, με την διαβεβαίωση του ότι είμαστε γόνιμοι απλά θέλαμε μικρή υποβοήθηση. Πολλές και άκαρπες οι προσπάθειες που έτρωγαν σιγά-σιγά, σαν όρνια τις ψυχικές αντοχές μας. Κάθε αποτυχία μας πλήγωνε , μας χαράκωνε,  μας αποθάρρυνε. Όμως η αγάπη μας και η επιθυμία μας ακλόνητες. Παίρναμε την δύναμη ο ένας από τον άλλον και σηκωνόμασταν ξανά και ξανά και ξανά. Βουτηγμένοι, κυριολεκτικά, μέσα στην άγνοιά μας κάναμε και τρείς εξωσωματικές με τον ίδιο γιατρό, στο ίδιο μαιευτήριο, αλλά και πάλι το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό.

Ζούσαμε την ίδια ακριβώς αγωνία με άλλα ζευγάρια. Ζευγάρια που έμπαιναν στην διαδικασία της σπερματέγχυσης με βουλωμένες σάλπιγγες ή σοβαρό πρόβλημα στο σπέρμα. Προσπάθειες που ήταν καταδικασμένες, πριν καν ολοκληρωθούν. Όλη αυτή η εκμετάλλευση, το πανηγύρι γύρω από το βωμό του εύκολου χρήματος μας τρόμαξε. Νοιώσαμε κάποια στιγμή ότι βρισκόμαστε στο λάθος σημείο, στα χέρια λάθος ανθρώπων! Και έτσι αποφασίσαμε να αλλάξουμε γιατρό!

Η τέταρτη εξωσωματική έφερε ένα ροζ θετικό αποτέλεσμα! Απίστευτη η χαρά μας. Βρισκόμασταν στον έβδομο ουρανό. Μαζί σαν ένα σώμα, νοιώθαμε ότι καταφέραμε να συσσωρεύσουμε το σύμπαν ολόκληρο στην αγκαλιά μας. Όχι αδίκως φυσικά, αφού στην διαδικασία προετοιμασίας, αυτής της τέταρτης προσπάθειας, έπαθα υπερδιέγερση ωοθηκών με αποτέλεσμα να έχω πειστεί ότι όλη η διαδικασία είχε πάει χαμένη, για άλλη μια φορά! Αν δεν είχα τον άνθρωπό μου στο πλάι μου, έχω την αίσθηση πώς θα ' χα τρελαθεί!

Και το πιο όμορφο ταξίδι είχε πια ξεκινήσει με όνειρα, σκέψεις, έντονα συναισθήματα, ανεπανάληπτες στιγμές συντροφικότητας και πληρότητας! Πολλές φορές νοσταλγώ εκείνες τις μέρες έντονα. Θέλω να τις ξαναζήσω, αλλά δεν ξέρω τον τρόπο να τις επαναφέρω σε πρώτο πλάνο.

Στις 10 Οκτώβρη και στην 22η εβδομάδα κύησης έχασα το κοριτσάκι μου. Κόλλησα ενδονοσοκομειακό μικρόβιο σε μια περίδεση που δεν έπρεπε να γίνει. Το γέννησα νεκρό και μου αφαιρέθηκε το δικαίωμα να το δω, να κλείσω στο μυαλό μου την όψη του! Μόνο ο άντρας μου το είδε. Για πρώτη φορά, μόνος ο καθένας ζούσε το δικό του μαρτύριο. Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν μαρτυρικές, ένοιωθα ζωντανή-νεκρή. Άπειρα τα ερωτηματικά, απίστευτες οι τύψεις, οι ενοχές, αστείρευτα τα δάκρυα που ήταν αδύνατον να ξεπλύνουν το μαύρο χρώμα της ψυχής μου. Ο άντρας μου από την άλλη, μόνος στο δικό του πονεμένο κόσμο. Δύσκολη η γεφύρωση των συναισθημάτων μας, σχεδόν αδύνατη η επικοινωνία.

Όμως έπρεπε να προχωρήσουμε, παρόλο το πένθος ,παρόλη τη θλίψη , το οφείλαμε στο κοινό όνειρο ,στην αμοιβαία ανάγκη να γίνουμε γονείς. Και έτσι κάναμε.

Πέρυσι τον Φεβρουάριο ακολούθησαν οι δυο τελευταίες εξωσωματικές, εκ των οποίων η δεύτερη έφερε για άλλη μια φορά το θετικό στη ζωή μου. Όμως, η χαρά ήταν συγκρατημένη και από τους δυο μας. Θέλαμε να ‘ουρλιάξουμε’, αλλά η νωπή μνήμη του αδικοχαμένου μωρού μας, δεν μας το επέτρεπε. Εξάλλου ήμασταν στην αρχή…είχαμε στα χέρια μας απλά ένα θετικό τεστ εγκυμοσύνης. Ο δρόμος ήταν μακρύς και έπρεπε με προσεκτικά βήματα να ολοκληρώσουμε την πορεία μας αυτή.

Στον πρώτο υπέρηχο ήρθαμε αντιμέτωποι με ένα νέο δίλημμα. Τα έμβρυα που είχαν καταφέρει να εμφυτευτούν μέσα μου ήταν τέσσερα. Ο γιατρός πρακτικά μας ‘έβαλε’ το μαχαίρι στο λαιμό. Αν θέλαμε κάποια από αυτά να είναι υγιή και να τα πάρουμε στα χέρια μας, θα έπρεπε να πάμε σε μείωση τουλάχιστον του ενός! Ένα αίσθημα έντονου τρόμου με πλημμύρισε. Πώς να πάρω μια τέτοια απόφαση; Και τα τέσσερα ήταν παιδιά μου….

Αλλάξαμε γιατρό. Έπρεπε να πάρουμε και μια δεύτερη γνώμη. Έλπιζα ότι κάποιος θα μου έλεγε κάτι διαφορετικό, κάτι λιγότερα επώδυνο. Αναζητούσα μια ελπίδα σωτηρίας και για τις τέσσερις ψυχές που κουβαλούσα μέσα μου. 

Όμως, αδίκως ήλπιζα, η μείωση του ενός ήταν αναπόφευκτη. Με βαριά καρδιά και σώμα που αντιδρούσε, ακολούθησα την εντολή του δεύτερου γιατρού, ενώ μετά την μείωση ακολούθησε και περίδεση στην 22η εβδομάδα κύησης προκειμένου να έχουμε μια ασφαλή εγκυμοσύνη!

1η Ιουνίου, μέρα που χαράχτηκε ανεξίτηλα στην μνήμη τη δική μου, αλλά και του άντρα μου. Μέρα που συγκλόνισε τη ψυχή και το σώμα μου, μέρα που δε θέλω να θυμάμαι αλλά δε φεύγει με τίποτα από το μυαλό μου. 

Το απόγευμα εκείνης της μέρας και ενώ έπλαθα τα όνειρα που κάνει κάθε μάνα πριν τον ερχομό των παιδιών της, χάνω το ένα από τα τρία μωρά μέσα στο μπάνιο του σπιτιού μου.

Εσπευσμένα μεταφέρθηκα στο νοσοκομεία, όπου με επισκληρίδιο γέννησα τα άλλα δυο νεκρά.

Δε μπορώ να περιγράψω σε μια κόλλα χαρτί τα συναισθήματα μου, ένα απέραντο κενό, μια αγκαλιά αδειανή, μια μόνιμη θλίψη καλά κρυμμένη μέσα μου, ένα ατελείωτο ερωτηματικό, γιατί?

Γιατί, γιατί; Τι δεν έκανα σωστά, τι δεν έκαναν σωστά! Πώς να προχωρήσω από αυτό το σημείο, με ποια ελπίδα, με τι κουράγιο;

Το μόνο δεδομένο που έχω στην ζωή μου πια είναι ο άντρας μου. Αυτός ο γλυκός και υπομονετικός συνοδοιπόρος. Ύστερα το τελευταίο κτύπημα μετράμε τις πληγές μας και προσπαθούμε μαζί να τις επουλώσουμε αλλά και να συσσωρεύσουμε το απαιτούμενο κουράγιο προκειμένου να κάνουμε το επόμενο βήμα σύντομα.

Γιατί όσο ζούμε και είμαστε καλά, δε θα πάψουμε να ελπίζουμε και να οραματιζόμαστε τους εαυτούς μας γονείς!
Αθηνά
 
 
 

 

 
 
 
 
Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια