Εγγραφείτε στο Newsletter

5 άσσοι για την πόρτα

27/11
2015
01:33

Αναγραμματισμός, του Αλέξανδρου Μπέμπη

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(138 ψήφοι)

 

 

Αλέξανδρος Μπέμπη

 

 mediadefaultimagesa17b44afd8a565433b4cff7a5c304fa2.jpg

 

 

Ασφαλώς δεν επιδιώκω να προσεγγίσω και να ερμηνεύσω το θέμα επιστημονικά. Είναι αντικείμενο κοινωνιολόγων.

 

Ένας απλός παρατηρητής είμαι της καθημερινότητάς μας.

 

Όπως του περιστατικού που συνέβη χθες το απόγευμα μέσα σε αστικό λεωφορείο.

 

Δυο νεαροί είχαν έναν ζωηρό και με αρκετή δόση χιούμορ διάλογο με αντικείμενο ''τις γκόμενες'' και κάποια στιγμή ο ένας χρησιμοποίησε

εν τη ρύμη του λόγου τη λέξη ''μπούτσο''.

 

Μάλιστα ο χρωματισμός του λόγου του ήταν ο κανονικός του και δεν άλλαξε στη επίμαχη λέξη,κάτι που πιθανόν θα προκαλούσε αν

ακουγόταν ξεκάρφωτα ή εξ επί τούτου.

 

Μια κυρία που καθόταν λίγο πιο μπροστά στο άκουσμα της λέξης, εξεμάνει, γύρισε και τους έκανε έντονη παρατήρηση

να προσέχουν πώς μιλούν διότι βρίσκονται σε δημόσιο χώρο και τα λοιπά σχετικά.

 

Επειδή ο νεαρός κοίταζε την κυρία σαστισμένος, ήταν φανερό ότι η λέξη του ξέφυγε ασυναίσθητα.

 

Σαν κάτι τελείως φυσιολογικό.

 

Αναρωτιέμαι γιατί να μη μας ενοχλεί η λέξη ''μπούστο'' που αφορά στις γυναίκες και μας ενοχλεί η λέξη ''μπούτσο'' που αφορά στους

άνδρες όταν εκφέρονται στον προφορικό μας λόγο.

 

Είναι ένας απλός αναγραμματισμός όπου συμπτωματικά και οι δύο λέξεις αναφέρονται σε μέλη του ανθρωπίνου σώματος.

 

Στη μια περίπτωση η λέξη όχι μόνο δεν ενοχλεί, αλλά παραπέμπει και προϊδεάζει για κάτι ωραίο και στην άλλη αποκτά χαρακτηριστικά

χυδαιολογήματος.

 

Δέχομαι ότι η μία λέξη καθιερώθηκε σαν εκλεπτυσμένη και η άλλη σαν χοντροκομμένη.

 

Άλλης κατηγορίας και επιπέδου η μια και άλλων η άλλη και δεν νομίζω ότι για αυτό φταίει το επιπλέον ''μ''.

 

Είναι θέμα αισθητικής του λόγου που αφορά στον τρόπο που χρησιμοποιούνται οι λέξεις, διότι σε αντίθετη περίπτωση θα μας ενοχλούσαν

και τα αγάλματα των αρχαίων.

 

Όταν πρέπει να τις εντάξουμε στον λόγο μας δεν είναι δυνατόν να τις αντικαθιστούμε με συμφραζόμενα.

 

Μήπως η καθημερινότητά μας είναι περισσότερο σεμνότυφη από όσο θα έπρεπε και ιδεοληπτική εκεί που δεν χρειάζεται;

 

Δεν ζούμε άλλωστε στη εποχή της γιαγιάς μου, τότε που άκουσα μια συγχωριανή της να λέει ''Τς, τς, τς από μια βρωμιά βγαίνει ένας

άνθρωπος''!

 

Κρύβοντας το στόμα της με την άκρη από το τσεμπέρι.

 

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του. 

 

iPorta.gr

 

 

Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια