Εγγραφείτε στο Newsletter
12/01
2017
10:05

Ό,τι σου μπαίνει, μπορεί και να σου βγει, της Τζούλυς Γιαννοπούλου

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(28 ψήφοι)

july.jpg

 

 

 

 

 

 

   

 

Τζούλυ Γιαννοπούλου

 

 

 

 

4894881467_3eb968ab6d_b.jpg

 

Άλλαξε ο χρόνος. Άλλο ένα νούμερο προστέθηκε στη πλάτη μας και στις ρυτίδες μας. Κάθε πρώτες μέρες κάθε νέου χρόνου κάνουμε πλάνα, σχέδια, αφήνουμε πίσω τα κακώς κείμενα του έτους που μας άφησε, αλλάζουμε ή διατηρούμε με νύχια και με δόντια το τυχερό μας άστρο, που μας φέρθηκε γενναιόδωρα και μπορούμε να αντλήσουμε ευτυχία, σα σαμάνοι σε έρημο, εν προκειμένω συναισθημάτων.


Και κάπου εκεί στον απολογισμό και στο προγραμματισμό, αντιλαμβανόμαστε και μερικά άλλα. Σκεφτόμαστε τους εγωισμούς που αντιμετωπίσαμε, τις τοξικές παρέες που ανεχτήκαμε, τους αγώνες που κάναμε χωρίς ποτέ να τερματίσουμε, τις σταγόνες ελπίδας που κλέψαμε από όπου μπορούσαμε για να ξεδιψάσουμε τη δίψα μας για ζωή.


Κι όσο περισσότερο σκέφτεσαι, τόσο περισσότερο μετράς δάχτυλα που σου κουνιούνται στα μούτρα, τόσο περισσότερο σκουπίζεις φτυσίματα από λεπρά στόματα, τόσο περισσότερο θωρακίστηκες στη κακία και στη μικρότητα. Εντάξει, συμβαίνουν κι όμορφα πράγματα. Πάντα συνέβαιναν, πάντα θα συμβαίνουν. Αλλά σε κάθε τέλος και νέα αρχή, μετράει τελικά η ποσότητα. Αν είχες μια σκληρή χρονιά, ξεκινάς με ξινίλα την επόμενη.


Αν έζησες μαζεμένες στιγμές ευτυχίας, πας με φόρα να βγεις πρώτος σε μαραθώνιο από τον Γενάρη. Κι όσο περισσότερο τρέχει ο χρόνος ανελέητα, δεν προλαβαίνεις να κάτσεις ρε παιδί μου λίγο και να βάλεις σε μια σειρά τις σκέψεις σου, τις προσδοκίες σου, τα θέλω σου. Να φτιάξεις το πλάνο της ζωής σου, να το διαμορφώσεις, να το πλάσεις από την αρχή. Επειδή κάθε νέο έτος οφείλει στον εαυτό του να είναι η απαρχή νέων καλών πραγμάτων.


Μια νέα δουλειά, μια νέα σχέση, μια καλύτερη οικονομική διαχείριση, μια νέα φιλία, μια αναζωπύρωση ενός ονείρου που άφησες στη μέση. Πολλά, που θέλουν αγώνα πρωτίστως με τον εαυτό σου. Αλλά προσλαμβάνοντας πληροφορίες από το περιβάλλον, μόνο να πτοηθείς αντέχεις. Μαυρίλα, απογοήτευση, ένα διαρκές αίσθημα ματαίωσης.


Κι εκεί φυτρώνουν οι ξερόλες, να ξέρεις. Αυτοί που όλα σωστά τα έχουν κάνει, όλα καλώς τους βαίνουν και μπορούν με ασφάλεια να σε καθοδηγήσουν στο πώς να ζήσεις μια ζωή που δεν διάλεξες εσύ. Μαστόρια λέμε.


Αυτοί που θα παραπονεθούν για το χιόνι στο πεζοδρόμιο που δεν καθάρισαν ποτέ στη ζωή τους.

Αυτοί που θα υπεραμυνθούν του τρίπτυχου πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, αλλά στο παραβάν της εξομολόγησης θα κοκκινήσουν και τα έδρανα.

Αυτοί που βρίσκουν πενηντάευρω στο δρόμο και κοιτούν αριστερά δεξιά μήπως τους είδε κανείς να το αρπάζουν. Ναι, τους ξέρεις. Αυτούς λέω. Υπάρχουν παντού. Μάστιγα.


Κι υπάρχουν κι οι ελάχιστοι πλέον που χαμογελούν ακόμα. Βλέπουν το φως στο τούνελ. Δε ξέρω να σου πω πώς, αλλά το βλέπουν ρε φίλε. Και στο δείχνουν κιόλας.


Και λένε κι ευχαριστώ καμιά φορά που θα τύχει να το σκεφτούν πάνω από δύο δευτερόλεπτα γιατί ζουν σε καθεστώς χαράς. Και πέφτουν και σηκώνονται και ξαναπέφτουν και δως του απ’ την αρχή. Να πεθαίνεις και να λες, θάνατος δεν υπάρχει!


Αυτό. Το’ πε ο Καζαντζάκης αλλά λίγοι το έχουν διαβάσει κι ακόμα λιγότεροι το εφαρμόζουν. Πόσο δε μάλλον σε αυτή την εποχή, που τρέχουν οι ρυθμοί φρενήρεις και δεν προλαβαίνεις να εκτιμήσεις, ούτε τις αυλακιές που χαράσσονται κάθε μέρα νέες στο πρόσωπο σου.


Αποτιμώντας λοιπόν μερικές σκέψεις που περνούν απ΄ το μυαλό μου, λέω να γράψω το εξής.


Δε θέλω απαραίτητα υγεία. Την επιθυμώ, δεν τρελάθηκα. Αλλά να, δεν μου αρκεί αν δε συνοδεύεται από γαλήνη. Αυτό, άνθρωπε, επιθυμώ για το νέο χρόνο. Τούτον δω που τρέχει, γιατί επόμενος δεν ξέρω αν θα υπάρξει και δεν είναι να παίζεις με αυτά.


Την ηρεμία εκείνη που μας στέρησε το κάθε λογής παρτάλι και στερήσαμε οι ίδιοι από τον εαυτό μας, αυτή που προσφέρει ένα ‘αχ’ παραπάνω, ανάσας ανακούφισης κι ευγνωμοσύνης. Σε όλους μας.


Αυτή που νιώθεις όταν βγάζεις το κεφάλι έξω από το νερό που σε πνίγει. ‘Η το χρέος. Κι όχι μόνο το οικονομικό.


Να κάτσουμε απέναντι ο ένας από τον άλλο και να σταθούμε με αγάπη στο κόσμο τούτο. Πραότητα, ταπεινότητα αλλά και δύναμη. Σα λιοντάρια που ξαπλώνουν νωχελικά στον ήλιο και τρίβουν τις πλάτες τους από ηδονή και απολαμβάνουν την αγέλη τους , αλλά στο πέρασμα της αντιλόπης, γίνονται θηρία.


Επειδή εκεί πρέπει να γίνεις θηρίο. Όταν χρειάζεται να κυνηγήσεις αυτό που ποθείς.


Μόνον εκεί. Μόνο τότε.

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.

The article expresses the views of the author.

iPorta.gr

 

Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια