Εγγραφείτε στο Newsletter
11/10
2016
02:38

Υπάρχουν άνθρωποι μονάχοι, της Τζούλυς Γιαννοπούλου

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(59 ψήφοι)

july.jpg

 

Τζούλυ Γιαννοπούλου

 

 

 

 

3403827570_38f59cb98a_z.jpg

 

Σε μια στροφή του ματιού, περπατώντας, συνάντησα ένα βλέμμα. Απ'αυτά που καρφώνονται για μια στιγμή και μένουν για μια ζωή. Το βλέμμα ενός μοναχικού ανθρώπου. Ενός αερικού, όπως μου φάνηκε εκείνη τη στιγμή.

 

Αγαπώ τους μοναχικούς ανθρώπους. Αυτούς που αισθάνονται ότι δεν ανήκουν πουθενά, που θέλουν ησυχία, που αποζητούν γαλήνη μέσα στη φασαρία του κόσμου τούτου. Αυτούς που κάνουν αργές κινήσεις, γιατί ο χρόνος είναι σεβάσμιος. Αυτούς που κοιτούν με γλύκα στα μάτια και αμυδρό χαμόγελο στα χείλη από ταπεινότητα. Που σε φιλεύουν αγόγγυστα, που ξοδεύουν τα λίγα τους για το χαμόγελο σου. Αγαπώ τους ανθρώπους που μιλούν λίγο κι ακούν πολύ.


Που ρουφούν τη γνώση και τη μετατρέπουν σε σοφία. Που δεν έχουν έπαρση κι επιδεικτική συμπεριφορά, που δε νουθετούν αλλά δε δέχονται και νουθεσίες.


Που δε πιστεύουν σε Θεό αλλά στον Άνθρωπο.

 

Οι μοναχικοί άνθρωποι είναι σιωπηλές παρουσίες. Περνούν απαρατήρητες, σκιές μέσα σε έντονα φώτα, γλιστρούν δήθεν αδιάφορα αλλά το πέρασμα τους αφήνει πάντοτε ίχνη μέσα σου.


Αγαπώ τους μοναχικούς ανθρώπους. Που δεν τους χρειάζονται ασήμια και στολίδια. Που αγαπούν τη ποίηση και τον ήχο της βροχής τέλη Νοεμβρίου. Που χαϊδεύουν τις ράχες από τα βιβλία στοργικά κι όταν ακούνε μουσική, κλαίνε.


Αυτούς που χαρίζουν το χάδι τους στα ζώα κι όχι στους ανθρώπους με τις ψεύτικες, σπασμένες μάσκες προσώπου. Που περπατούν και κάθε βήμα τους είναι και μια διαδρομή.


Που κανακεύουν τα παιδιά και γελούν με τα αστεία. Που τραγουδούν όταν δεν ακούει κανείς.
Και γράφουν τις νύχτες, με χαμηλό φως κι ένα ποτήρι ζεστό κρασί.

 

Οι μοναχικοί άνθρωποι δεν συγκαταλέγονται στους σημαντικούς του κόσμου τούτου. 'Ισως γιατί ο δικός τους κόσμος είναι αυτός της άρνησης ν'ακολουθήσουν τις νόρμες.


Κι αυτός ο κόσμος, αντέχει μόνο τους πεφωτισμένους. Τους παντογνώστες. Τους αλάνθαστους. Δεν αντέχει τους μοναχικούς. Αυτούς.


Ούτε κι αυτοί αντέχουν τον κόσμο των φώτων και πεφωτισμένων.

 

Γι'αυτό ζουν στη σκιά. Στην ομορφιά που προσφέρει η συνειδητοποίηση πως δε χρειάζονται πολλά για να είσαι σημαντικός. Μόνο να είσαι αληθινός.


'Εστω και μονάχος σου στο κόσμο τούτο.

 

Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια